Het is vandaag werkelijk schitterend weer! Goed dat juist vandaag dan ook de Bart Brentjens Challenge is georganiseerd. Het is voor mij de eerste keer dat ik met tijdsmeting zou rijden, dus ik was benieuwd hoe ik het er vanaf zou brengen. Mijn tactiek was niet te fanatiek te beginnen.

In de auto had Apollo mij al ingelicht dat het na de start ieder voor zich zou zijn. Dus even geen vriendjes, maar gewoon volle bak. Dat zorgde al voor de eerste onderlingen strategische uitschakelingen. Naast de psychologische oorlogsvoering betreft de kwaliteit van de fietsen, werd ook het materiaal gesaboteerd. Er werden zadels los gemaakt, snelspanners los geklikt en ventielen open gedraaid. Uiteraard allemaal wel met een knipoog!

We waren al vroeg bij de start. Het voordeel was dat we vooraan in het startvak konden beginnen. Het nadeel was een halfuur blauwbekken. Gelukkig wist JoostB ons wat op te warmen! Na het blauwbekken mogen we eindelijk van start. Van mijn goede bedoelingen komt meteen niks meer terecht. Het is meteen echt volle bak gas geven.

Na het wegrijden kom je over het grasveld dat ik herken uit de filmpjes op youtube van de BBC. Daarna is het dringen om door het poortje te gaan. De eerste 5 km zijn goed te doen. De klimmen zijn voornamelijk over asfalt en de benen voelen nog goed. Het tempo ligt wel gelijk hoog.

We rijden uiteindelijk de voerstreek in. Ik herken nog bepaalde punten van de mergel heuvelland en voeren is een erg mooi gebied. Echt veel tijd om te genieten van de uitzichten heb ik niet. Het gaat deze keer vooral om het mountainbiken zelf. Na wat klimmetjes komen we bij de eerste serieuze afdaling. Jammer dat het weer remmen geblazen is. Opvallend weinig mensen kunnen fatsoenlijk afdalen. Nu moet ik ook bekennen dat mijn fiets daar wel erg geschikt voor is. Via een kleine drop haal ik nog wat mensen in, maar het pad wordt te smal en ik moet me inhouden. De scherpe stenen doen al veel mensen aan de kant zetten met lekke banden. De schilder voor me werd daar ook slachtoffer van. Eerst spoot er een beetje latex uit, toen nog een beetje meer latex en uiteindelijk zat alles onder de latex. Genoeg om een compleet huis mee te schilderen! Al vloekend zet hij zijn fiets aan de kant.

Na een lange asfaltklim komen we met een groep vast te zitten achter een tractor. We gaan even langzaam. Mooi om te herstellen. Gelukkig kunnen we er snel omheen en wordt er hard doorgetrapt om de verloren tijd in te halen. Op sommige stukken rond de 35km/h.

Na de tractor krijgen we al snel een leuke technische klim. Althans, als het niet zo druk was geweest. Ik probeerde hem al trackstandend te rijden, maar ook ik moest me overgeven aan het loopgeweld. Langzaam sjokken we naar boven. Gelukkig om wel beloond te worden met een afdaling.

De afdalingen die volgen kan ik mooi aan de zijkant inhalen. De scherpe takken die daar hangen zorgen voor flinke schrammen, maar ja, dat hoort erbij. In de afdaling daarop kom ik achter de sturenknijper en toeter. De sturenknijper moest regelmatig even zijn handen losschudden van het knijpen en toeter laat in ieders geval duidelijk horen wanneer hij remt. Een drupje olie op zijn schijfremmen zou wonderen doen .

Na 35 km kom ik bij de eerste stop en besluit daar niet veel tijd te verspillen. Ik vul vlug mijn bidon en ga verder. Ik heb zelf genoeg eten bij. Na ongeveer 40 km kom ik eindelijk iemand van de groep tegen. Het is Apollo. Ik denk dat Apollo gemotoriseerd reed. Achter op zijn zadel branden namelijk een rood lampje en bij elke klim zag ik dat lampje maar kleiner en kleiner worden. Achter me zag ik inmiddels kanjer verschijnen. Dat motiveerde me toch maar wat gas bij te geven. Ik probeer het gat met Apollo dicht te rijden en samen met mister Blue lukt dat ook, al kost het veel kracht. We rijden als drietal verder tot de laatste stop.

Bij deze stop was alles wel erg goed geregeld. Super goede koeken en voldoende drinken (van performance.be). Ik vond de barretjes erg lekker, alleen moeilijk open te krijgen. Dat snap ik dan ook niet zo goed. Worden er tonnen gestoken in het optimaliseren van een “koekje”, maar een slimme verpakking? De sportdrank was ook erg goed te doen. Hier zat tenminste smaak aan. Bij te veel tochten doen ze 1 schepje op 50 liter, maar tijdens de BBC was het in verhouding.

Na die stop begonnen mijn benen wat zeer te doen (iets te fanatiek getraind de afgelopen weken) en bij de eerste de beste klim na de stop moest ik Apollo laten lopen. Wat heeft hij een power in zijn benen tijdens het klimmen. En daar reed ik weer. Helemaal alleen. Zonder mister blue, als mister Blue. Zowel achter me als voor me zag ik niemand. Ik vroeg me af of ik nog wel goed zat. Ik kwam langs de plek waar de finish was van de mergel heuvelland. Uiteindelijk rijden we een stukje van de route van de zondag van de MH2D. Ik heb al even geen bordje gezien, maar een wandelaar wijst me er op dat ik goed zit. Ik ga nog een keer staan om aan te zetten.

Na nog een lange asvalt afdaling krijgen we nog een aardige klim en gaan we links over een grasveld. Het was eigenlijk een gokje, want ik vond het moeilijk te zien of ik daar in moest. Gelukkig zat ik toch goed.

Even wordt mijn plezier verstoord door een boze wandelaar. Hij noemde ons terroristen. Het was de terreur van de mountainbikers. Terwijl ik vriendelijk vroeg of ik mocht passeren!?! Even ga ik de discussie aan, maar al snel wordt me duidelijk dat dit geen zin heeft. Vermoedelijk heb ik te vriendelijk gedag gezegd tegen zijn vrouw! Ik groet toch maar vriendelijk en uiteindelijk kan ik passeren waarna ik het laatste stuk nader.

Na een afdaling zie ik dan ook het grasveld. Dit betekend nog 5 km ongeveer. Ik besluit nog een keer aan te zetten en ga nog maar een keer staan. Eigenlijk wil ik dat niet meer, maar goed, ik zie weer fietsers voor me en dat motiveerd. Het laatste stuk push ik me dan ook om nog wat tempo te maken. De 2 fietsers voor me krijg ik niet meer ingehaald, maar ze hebben me wel geholpen nog even te focussen.

Als ik over de finish kom is het wel een kick! Er stonden mensen te klappen en mijn naam werd omgeroepen. Ik eindig als 32ste van de 437 deelnemers van de 75 kilometer (de volledige lijst)! Eenmaal afgestapt voel ik de pijn in mijn benen. Als de groep compleet is verwen ik me zelf met een hotdog en een biertje. Heerlijk! Eenmaal thuis voel ik me helemaal leeg maar voldaan! Ik vond het TOP!

De persoonlijke video van het evenement: Film!

De routes van Heerlen 03-09-2010

Eindelijk gaan we weer een keer naar het zuiden van het land om daar een route te fietsen.
We zijn al redelijk bekend in dit gebied en zijn een beetje bang voor de hoeveelheden asfalt die er doorgaans in de routes gebruikt worden.

Voor vandaag stond de route van Heerlen op het programma.
De route van Heerlen bestaat uit 3 verschillende lussen die aan elkaar gereden kunnen worden. Ons plan was om alle 3 de routes te rijden en zo een 52-tal kilometers te rijden.

Om de rollen een keer om te draaien haal ik ditmaal een keer Joost op van huis met de auto. Aangezien ik verder noordelijk woon is dit ook wel het meest verstandig om te doen. Om 10 uur ben ik bij Joost om aldaar de fiets in de auto te gooien en verder te rijden richting Limburg. We hebben het vandaag wel getroffen met het weer want het zonnetje schijnt en de temperatuur is prima. Wel heeft het de afgelopen dagen flink geregend dus we verwachten een wat drassig parcours. Voordat we goed op weg zijn moeten we alweer terug naar de auto, de chaos heeft weer toegeslagen en mijn camera ligt (hopelijk) hopelijk nog op het dak van de auto! Onze levenstijl, het chaotisme, heeft vooralsnog geen erge consequenties gehad, de camera ligt er nog.

Route 2
Eenmaal echt vertrokken is het even kort zoeken naar de route en uitvinden op welke route we zitten. De route van Heerlen bestaat uit 3 routes en de route waar we op beginnen is route 2 krijgen we te horen van 2 medebikers! Om alle 3 de routes te combineren (wat het plan is vandaag) kunnen we het beste aansluiting zoeken op route 1, daarna op 3 en dan weer verder om route 2 af te maken. De route begint over een stukje asfalt en we vrezen het ergste, we hebben wat ervaring met routes in Limburg en hierbij is het asfaltgehalte vaak vrij hoog.
Al snel draaien we een bos in en beginnen we aan de eerste klimmetjes en afdalingen. Het is draaien, keren, klimmen, en trappen. Wat een leuk begin van de route!
Al snel merken we dat de route niet echt voor beginners is, er volgen drops en technische klimmetjes en afdalingen. Na krap een half uur komen we een leuke drop tegen die een stukje naast de route ligt, deze nemen we voor de fun maar even mee, wat kicke!

We vervolgen onze route en na een leuke singletrail en wat leuke klimmetjes en afdalingen komen we de afsplitsing tegen voor route 1.

Route 1
Ons werd beloofd dat we een pittige, steile, technische klim zouden krijgen waar menig biker zou moeten afstappen. We verwachten dus heel veel maar het wordt niet zoals verwacht. De klim is wel steil maar echt technisch is ie niet, wel is de hierop volgende afdaling zo leuk met dropjes en veel draaien en keren dat de lichte teleurstelling ruimschoots wordt goed gemaakt. We komen met een grote glimlach vol adrenaline beneden. Wat een feest, wat een verfrissende route! Al snel komen we bij een leuke singletrail naar boven die eindigt in een leuke s-bochten afdaling!

Dit waren de 2 leuke stukken van route 1, verder is de route een beetje vlak en rechttoe rechtaan. Echter maken deze 2 stukken het rechte gebeuren ruimschoots goed!
De overgang van route 1 naar route 3 is minder makkelijk te vinden, (of we hebben een bordje gemist) we rijden nogmaals over een stuk van route 1 wat we al gefietst hebben en moeten dus terug.

Route 3 heeft ook leuke stukken in petto en is evenals de andere 2 routes technisch heel vermakelijk! We rijden over verschillende stukjes aangelegd north shore en over heide vlaktes met afwisselen mul zand en hard zand! Ook dit is weer een heerlijke route om te fietsen en conditioneel en technisch gezien is deze goed te doen. Wel zitten er een aantal leuke en soms verraderlijke drops is waar de beginnende biker moeite mee zou kunnen hebben.
Dit is tevens de kortste route van de 3, met een totale lengte van 12KM zijn we hier dan ook binnen 45 minuten doorheen.

Eenmaal de aansluiting teruggevonden naar de finish van route 2 krijgen we nog een mooie klim voor de kiezen. Een klim die we ons nog kunnen herinneren van Limburgs mooist van vorig jaar. De klim omhoog richting het landgraaf skicentrum. De klim is lang en steil maar heel leuk om te doen, we raken dan ook geen enkele keer in de problemen. De afdaling is voor ons helemaal een verassing. We zien een lange half-pipe achtige afdaling met switches en drops tegemoet, het is even wennen maar de flow is snel gevonden en wederom komen we met een grote glimlach beneden, de grootste van vandaag.

Conclusie
Op de terugweg richting de auto evalueren we de route en komen we tot de conclusie dat deze route toch zeker in de top 3 komt van de Nederlandse routes en misschien wel de leukste route van Nederland is. Technisch gezien is deze route voor de beginner wat te hoog gegrepen, conditioneel gezien kun je de verschillende routes met elkaar combineren en zou je dus nooit in de problemen moeten komen. Hier en daar zou de bewegwijzering tussen de verschillende routes beter kunnen maar al met al zijn we zeer tevreden vandaag!

Mountain-bikers Beoordeling

9 / 10 !

Vandaag had ik de toertocht van Liempde op het programma gezet. Het was niet een tocht waar we flinke klimmen in konden verwachten, maar toch zou het een leuke training zijn voor de MH2D die voor volgende week op de planning staat. Ik reed met de ATB-bikers mee.

Het was wel een zware ochtend, want de dag ervoor stonden er iets teveel gouden rakkers op het menu. Het resultaat was bij het vertrekpunt al direct merkbaar. Ik reed het parcours nog niet op, of ik stond al stil tegen een opzichtig plaatje. Achter me hoorde ik “Er is er nog 1 dronken!”. En terecht! In het begin viel het slijk rijden nog mee en er zaten tot de eerste stop verrassend leuke stukjes in. Wat steile klimmetjes, leuke afdaling en veel bochten werk, Zelfs nog wat airtime kunnen pakken . Halverwege het eerste deel kregen we voor Brabantse begrippen nog een leuke klim voor geschoteld.

Bij de pauze werd nog een probleem met een zadelklem creatief opgelost. Het boutje van de klem was beschadigd, en moest vervangen worden. Door het boutje te gebruiken van de kettingpons van een multitool kon het zadel weer worden vastgezet. Het is ook niet voor niks een multitool.

In het tweede deel gaat de route over op de route van sint Oedenrode. Wel jammer, want ik ken die route wel redelijk goed, al blijft het bochtenwerk daar wel leuk. Helaas regent het nog altijd en het parcour wordt langzamer slechter.

Vervolgens gingen we terug over de snelweg richting Schijndel. Net over de fietsburg moesten we meteen rechts offroad afdalen vanaf het viaduct. Door alle regenval was deze stijlen afdaling veranderd in een modderglijbaan. Beneden lagen ook al verschillende bidons van slachtoffers van deze glijbaan. Ik glij hem gelukkig fijloos.

In het laatste stuk krijgen we nog een keer de lange klim van eerder, maar dan van de andere kant. Daarna veranderd de route in een recht toe rechtaan route met heel veel slijk en modder. Dit maakt de saaie lange paden nog enig sinds uitdagend. Mijn schakelsysteem haperde na de eerste 10 km al en nu werkte bijna niks meer naar behoren door de modder. Vanaf de 50 km heb ik aangezet om te kijken hoelang ik voluit kon gaan. Dat viel me niet tegen.

Conclusie:
Het was een leuke tocht en de pauzes waren goed verzorgd. Jammer van de lange rechte paden op het einde.

http://www.ltchetgroenewoud.nl/

Vanmorgen was het zo ver. De ronde van Vlaanderen stond op het programma. We gingen voor de 75 KM mountainbike. Technisch niet de grootste uitdaging, maar het zou zeker een leuke dag worden.

Ik ging weer een keer met de ATB bikers op pad. Gezien de afstand (we moesten naar Ninove) werd ik al vroeg opgehaald. Er stond 135 km autorijden op de planning. Mijn vriendin was zo lief geweest om samen met mij op te staan voor mentale support. Een lading zwart goud deed de grijze massa activeren.

Precies op tijd stond Jurgen voor de deur. Mijn metgezel voor de rit. We hadden met de rest afgesproken bij tankstation de Beerze net voorbij Eersel. Daar nog even een kop koffie en weer verder.

Na een gezellige autorit kwamen we aan in het dorpje. Er was al een kleine mierenhoop van mensen. Wielrenners en mountainbikers reden af en aan. We mochten ons dan ook gelukkig prijzen met onze parkeerplek. Vlug alles preparen en naar de start!

We waren met een leuke grote groep. Het merendeel mooi gekleed in het ATB-bikers rood. Ik… ik camoufleerde me zelf in het zwart. Na wat oponthoud en een fotosessie konden we dan eindelijk van start.

Al snel werd duidelijk dat schoon blijven geen optie was. Enkele verstrooide Belgen probeerde nog hun bikes over de plassen te tillen, maar gezien het blubberfestijn dat nog zou volgen, was dat een missie gedoemd te mislukken. Het glijden kon begin!

Binnen de kortste keren zat mijn voor deri vol met deri. Kettingzuigingen was het gevolg. Het was zo erg, dat ik mijn middenblad niet meer kon gebruiken. En dat al na 10 km!

We rijden door verschillende dorpjes, slijkweggetje en veldjes en kregen het ritme lekker te pakken. Lekker stampend reden we een heuvel op. Bjorn voorop, ik er vlak achter en daarachter Menno. Na verloop van tijd zagen we toch nog maar weinig mede-bikers. Ons vrezen werd werkelijkheid! We zaten verkeerd! Gratis extra hoogtemeters was de motivatie!!

De rest van de groep had inmiddels een aardige voorsprong. Dus vol gas in de achtervolging. Onze haast eindigde bijna in een crash door een onduidelijke brabbelende Belgische dame. Gelukkig zonder schade! We vervolgen onze weg. Door een park heen naderende we de eerste stop. Ik werd nog gewaarschuwd dat het aankomende bruggetje glad zou zijn. In mijn eigenwijsheid dacht ik, ach dat gaat wel… Ik mag blij zijn dat ik niet de sloot in reed, want het waren knikkers op een ijsbaan.

De pauzes waren goed verzorgd. De versnaperingen bestonden uit diverse koeken, sportdrank, fruit en water. Erg goed geregeld! Tevens hing er een hoogteprofiel van de route. De discussie onder de bikers was iets met een lange slag uit je camelbag. De oudjes maande de jonkies tot kalmte Tevens vergeleek Jurgen de eerste berg nog even met een verkeerdrempel.  Het mocht inderdaad de naam berg niet dragen! Tijd om weer verder te gaan!

Modder, modder en nog eens modders!!

De tocht gaat verder en al snel verruild de weg zich voor opnieuw modder, blubber en slijk. Dat maakte het rijden van de juiste lijn makkelijk! Er was geen lijn! Gewoon proberen door de boter te blijven trappen. We reden van het ene modderveld in het andere. Gelukkig pakte mijn Noby Nic’s alles goed vast, zodat mijn band 2 keer zo dik werd zonder profiel. Het deed me deugt dat ik niet de enige was met dit probleem. Het maakte de tocht zwaar.

Waterfietsen

Later op de route kwam pas het echte waterfietsen. Het eerste stukken kwamen wat plassen, maar deze werden dieper en dieper. Uiteindelijk monde het pad uit op een soort drijfstand. Hier was niet doorheen te komen. Vele al dan niet iedereen moest afstappen. Dit was niet te rijden!

Inmiddels waren we over de helft en moesten we de meeste hoogtemeters nog krijgen. Na een klim, een leuke afdaling en daarna meteen weer een klim, waren we met heel de groep verkeerd gereden. De scouts ging op pad om te kijken waar we eigenlijk heen moesten. Uiteindelijk besluiten we de weg naar beneden te rijden. Dit blijkt de goede weg. Door het waterfietsen, de wind en het niet aan doen van mijn overschoenen vroren mijn voetvingers er zowat af. We naderde de muur…

De muur

We voegde ons samen met de krommesturen en begonnen aan de mooiste klim van de tour. Ik begin fanatiek, maar schakel al snel over op ploeterstand. Om ons heen stuiteren de wielrenners op en neer. Velen geloofde het wel een gingen te voet verder. Een enkeling komt ten val en stort ter kassei. Niet de meest plezante ondergrond.  Bij bovenkomst is het schitterend. Jammer genoeg wordt er direct doorgereden, dus tijd voor een kodakmoment was er niet.

De volgende klim was de Bosberg. Ik schakelde direct over op ploetstand, echter was deze klim een stuk minder zwaar dan verwacht. Na de afdaling van de Bosberg gingen we linksaf de slijk weer in. Een cyclocrosser denkt niet na een gooit hem gewoon naar links. Een bijna crash met een aansnellende wielrenner was het gevolg. Dat ging echt maar net goed!

Richting het einde wordt het parcours beter Het is iets droger, de klimmetjes worden leuker, alleen jammer genoeg naderen we het einde al.

Als ik over de finish kom is het publiek al vertrokken. Kennelijk moeten ze gedacht hebben dat ik uitgevallen was. Anders hadden ze er zeker nog gestaan! We draaien nog 1 keer af terug naar de start. En daar eindigt de tocht. We sluiten af met de hoofdprijs van de dag! Een dikke vette Belgische hamburger! GENIETEN!

Conclusie

Zonder modder stelt de route niet veel voor. De route bestaat uit veel brede wegen en afdalingen. Echter door de modder was het een intensieve en gezellige tocht met de ATB-bikers. De organisatie was goed en vooral de muur was erg leuk om te rijden. In drogen toestand was het denk ik een stuk minder leuk geweest, al was dit wel iets te veel van het goede!

Volgend jaar ben ik er weer bij. Op de mountainbike of racefiets? Dat weet ik nog niet!

Technisch: *

Afstand: ***

Organisatie: ****

Gezelligheid: *****

Eindoordeel:

Het was weer eens vroeg opstaan op zondag, maar het is natuurlijk voor een goed doel. Vandaag stond de Specialized Gulpen toertocht op het programma. Tijdens deze mooie tocht zouden we ongeveer 1100 hm maken. Lekker om na de winter weer vol te gaan knallen. Tevens hoopte we onze laatste nare ervaringen met de Gulpen te kunnen vergeten.

Eenmaal aangekomen op de parkeergelegenheid is het niet echt druk. Lekker een muziekje op. De chaotische klanken van The Prodigy paste goed bij onze voorbereidende activiteiten. Na wat hectiek, tijd om in te gaan schrijven.

Het weer leek heerlijk en er stond een lekker zonnetje. Echter was de wind de mindere factor. De harde wind maakte de eerste 15 km dan ook zwaar naar mijn gevoel. Het was al weer even geleden dat er intensief geklommen was, dus dat is altijd even omschakelen. Na verloop van tijd ging het steeds beter.

Het begin bestond uit brede akkerwegen en was dan ook niet echt indrukwekkend. Stiekem vreesde we dat de volledige route zo zou zijn opgebouwd. Gelukkig kwam daar snel verandering in.

Door het flinke klimmen tegen de wind in zweette ik weer eens als een smeltende gletsjer. Dit had een beslagen bril tot gevolg. In het stuk dat volgde probeerde ik mijn bril te “ontslaan”. Tijdens dit gevecht zag ik een bevroren plas over het hoofd, waarna het ijs brak en mijn achterwiel weg schoof. Een vlugge stuurbeweging zou mij redden. Het mocht echter niet zo zijn, want mijn stuur draaide wel, maar mijn wiel bleef staan. Een smak op de betonnen vloer was het gevolg. Gelukkig viel de schade mee en ik mag blij zijn dat ik niet tijdens een afdaling achter het los zittende stuur ben gekomen.

We vervolgde onze weg, al had wel een groepje Duitsers ons vorbei gefahrrad, was folge was ein technisch absteigen. In mijn ogen de moeilijkste van de dag. Het werd nog moeilijker doordat de Duitsers voor ons gingen stilstaan. Freek wist als een gladde aal er langs te glippen en stuiterde begaafd naar beneden. Ik daar en tegen stond meer te stuntelen met de gladheid. Uiteindelijk wel verder kunnen rijden, maar het was wel jammer.

Na een aardig pittige klim kwamen we aan bij de eerste bevoorrading. Dit bestond uit een ijskoude sinaasappel en sportdrank. De sinaasappel was heerlijk, maar de sportdrank smaakte gewoon naar water. Kennelijk was de siroop al op. Tijdens deze pauze raakte we aan de praat met Jut en Jul. Bij het vertrekken reden ze dan ook een stukje met ons mee.

De bewegwijzering van de route was niet heel goed wat er voor zorgde dat we al een paar keer eerder bijna verkeerd reden. Tijdens een afdaling waren we dan ook ineens Jut en Jul kwijt. We stopte en kwamen tot de conclusie dat we verkeerd zaten, maar weer terug dan maar.

Na dit incident kwamen we bij een mega modderige, gladde, steile, lastige klim. Veel lieden probeerde het niet eens en begonnen al meteen met lopen. Wij, eigenwijs als we zijn gingen vol van start. De kunst is niet tegen een stronk of steen aan te rijden, want als je daar tegen aankomt op die gladde grond, dan sta je stil. Gelukkig konden we alles en iedereen omzeilen. Het werd een zware slag. Voor me zag ik Freek flink ploeteren, wat op mij werkte als een rode lap op een stier. Blijven zitten, en maar stampen. Het zwaarste stuk was bovenaan. Dat was niet zo stijl, maar het was een soort mos/blubber grond, die zo hard tegen werkte dat je bijna stil kwam te staan. Maar eenmaal bijna boven kan dat er ook nog wel bij.

Vervolgens kwamen we Jut en Jul weer tegen. In conclaaf met Jut over het niet waarschuwen van het verkeerd rijden, reden we… jawel… weer verkeerd! Maar weer terug. We hadden een afdaling met koeiepoep gemist. Gelukkig kregen we deze alsnog. Remmen was niet nodig, want je glee toch wel naar beneden. En daar kwamen we “weer” Jut en Jul tegen. Die moeten ook gedacht hebben

Na het dalen is het natuurlijk ook weer klimmen. Tijdens een van de klimmen raakte we aan de praat met mister Bergeijk. Als drietal reden we verder. We waren het over eens dat het een erg mooie tocht was, maar dat de wind het wel erg zwaar maakten.

Onze klimmen werden beloond met nog enkele prachtige afdalingen. Waaronder ook nog enkele technische. Zeker de modder maakte het lastig. Daardoor had je weinig grip, wat vooral onder aan de afdalingen gevaarlijk was.

Tegen het einde begon ook de techniek wat te sputteren. Er hingen immers hele klonten bevroren klei aan de kabels en derailleurs, dat er bijna niet meer geschakeld kon worden. Gelukkig ging het allemaal goed!

Aan het einde kregen we nog een flinke afdaling die eindigde bij de finish. Dat was een mooie afsluiter.

Teven was er ook een afspuit mogelijkheid. Nu ben ik daar geen fan van, maar deze keer, met alle klei vond ik het een goede optie. De boel afgespoten, en toen tot mijn grote verbazing had ik een witte fiets in plaats van een bruine. De fietsen droog gemaakt, ketting eraf gehaald en lekker naar huis.

Het was een geslaagde dag!

Ons eindoordeel:

Met dank aan Marc Dekkers voor de GPS track!

Specialized Gulpen toertocht

Voor Marc zijn activiteit klik hier:

http://connect.garmin.com/activity/26440537

Michael Boogerd en Maarten den Bakker zijn twee prominente deelnemers zondag 7 maart op het strand van Westvoorne. Die 7 maart wordt alweer de 11e Farm Frites & CCN Sportswear Strandrace voor mountainbikers verreden.
Voor de strandrace kan met zich inschrijven voor 3 varianten,
- er is een wedstrijd over 40 km,
- een recreatieve tocht over 40 km en,
- een recreatieve tocht over 25 km.

De strandrace en tocht is “open” dus voor bikers met of zonder licentie.

In de voorgaande edities hebben we mooie winnaars gehad de eerste gewonnen door mijn zoon Lex Nederlof nog steeds een verdienstelijk renner maar rijdend in de Thailandse regionen. De winnaar vorig jaar is de welbekende Bart Brentjes, ook niet de minste. Andere toppers uit de mountainbike wereld als Ramses Bekkenk Ed Scholten en Edward van Ewijk en Ad de Brabander. Bij de dames oa. een Leontien van Moorsel.

De renners(sters) rijden op een zeer selectief parkoers van strand vloedlijn, stukje moeras, duinen, fietspad om te recupereren en terug op het strand waar ze 3x door de start finish komen dus voor het publiek of supporters goed te volgen en te zien. Het is een uniek natuurgebied tussen Maasvlakte en de Haringvlietdam.
De Start / Finish is op het strand aan de 2e Slag in Rockanje om 10.00 uur
voor meer info zie: onze website

Groepsarrangement in MTB marathon van Ruinen

Ruinen: Vanaf sporthal “De Marse” aan de Mr. Harm Smeengestraat 54 te Ruinen wordt op zondagmorgen 7 maart 2010 de MTB Marathon van Ruinen verreden. Deze tocht wordt georganiseerd door de Wieler Toer Club Ruinen. Er kan gestart worden tussen 9:00 en 10:00 uur en men kan kiezen om 50, 70 of 100 kilometer te fietsen.

De tocht is uitgezet in zuidwest Drenthe, in de omgeving van Ruinen, Echten, Dwingeloo, Uffelte en Havelte en voert over terreinen van o.a. Staatsbosbeheer, Natuurmonumenten en particuliere boseigenaren. Er wordt dan door uitgestrekte bossen, heidevelden, zandverstuivingen en weidegebieden gereden. Bij Havelterberg kan men echt genieten van het glooiende landschap met korte, maar pittige beklimmingen. De route gaat zelfs langs monumentale gebouwen, gerestaureerde Saksische boerderijen, hunebedden en een schaapskooi met kudde. In het begin van de route is nu de “Bruinenberg” opgenomen, het is de enige berg die Ruinen rijk is, die twee keer beklommen zal moeten worden.

Het parcours, door al die natuurgebieden, kan alleen op deze dag gereden worden en is vergelijkbaar met een veldtoertocht, dus daardoor niet geschikt voor racefietsers, maar alleen voor MTB-ers en crossfietsers. Tijdens de tocht komen de deelnemers langs een aantal rustposten waar gratis eten en drinken wordt aangeboden. Natuurlijk is er na afloop gelegenheid om te douchen en om de fiets af te spuiten. De route naar de startplek is vanaf de invalswegen naar Ruinen aangegeven met pijlen.

De organisatie van de MTB Marathon van Ruinen heeft dit jaar een nieuw item samengesteld, een groepsarrangement. Er bestaat nu de mogelijkheid om bijvoorbeeld als bedrijf met werknemers, collega’s of zakenrelaties deel te nemen aan de MTB Marathon van Ruinen. Maar dit kan natuurlijk ook door bijvoorbeeld fietsclubs, teams of vrienden, zolang de groep maar uit minimaal 5 personen bestaat. De reservering van dit groepsarrangement kan echter alleen met voorinschrijving.

Voor meer informatie: www.mtbmarathonvanruinen.nl