Ben je opzoek naar een makkelijke fiets? Strak, beperkt in het onderhoud en niet duur? Misschien is dan de Trek Marlin 29er singlespeed wel iets voor jouw! Maar is deze low budget fiets zijn geld wel waard?

Ik heb het voor je uitgezocht!

Het uiterlijk
Ik was blij verrast door het uiterlijk dat de bike. De fiets is absoluut veel mooier in het echt dan in de catalogus. De kleuren groen passen goed bij de mooie strakke geometrie. De buizen hebben een mooie strakke vorm en ook de belettering is stijlvol gedaan. Verder oogt de hele bike lekker strak. Weinig kabels en een opgeruimd stuur dragen bij aan deze frisse strakke look!

De trail
Eenmaal onderweg moet ik nog even de remmen bijstellen. Deze staan zowat horizontaal. Verder wordt de bike standaard geleverd met een 32/20 verzet. En in mijn omgeving is dit echt te licht. Ik besluit het er toch mee te doen. Op de trail merk ik al snel het effect van een 29-er. De banden/wielen hebben echt belachelijk veel grip. Waar ik met mijn 26-er nog wel eens hem in een drift kan duwen, lukt dat met de 29-er nauwelijks. En dat met de standaard banden, waar ik vooraf weinig vertrouwen in had (Bontrager 29-2). Het nemen van bochten voelt natuurlijk. Alsof je hem nog beter in de grond kan duwen.

Een ander vaak genoemd negatief aspect van een 29-er is het logge sturen. Door de grotere draaicirkel zou het moeilijker moeten zijn om snel stuurwerk te doen. Ik heb dit als ik eerlijk ben onderweg niet gemerkt. Het snelle bochtenwerk dat ik ben tegen gekomen onderweg was gesneden koek voor de Marlin en ik heb hem zeker op deze stukken goed op zijn staart getrapt.

Een absoluut minpunt is de voorvork. Deze is enorm springerig. Telkens als ik over een wortel rij, dan is de rebound te snel. Gelukkig zorgt het grote wiel toch voor een comfortabele rit. Ook is de fiets niet echt licht.

Up/down
Na een mooi rondje in de buurt wil ik de bike toch ook even uphill en downhill testen. Uphill is natuurlijk afhankelijk van de tandwielen die je gebruikt. Maar je zal toch met je gekozen verzet boven moeten komen. De razob is mijn prooi. Het lukt met 32/20 vrij eenvoudig om boven te komen. Als is het wel flink stoepen. Downhill gaat ook soepeltjes (al kom ik geen hele spannende dingen tegen). De bike voelt stabiel en toch snel.

Onderhoud
Eenmaal thuis besluit ik het verzet te aan te passen. Helaas blijkt de aangeschafte Cyclus 720171 Freewheel Remover niet te passen. Het is wel de goede tool, maar hij is niet diep genoeg. Mooi klote.

Vervolgens diverse fietsenzaken afgebeld, maar zonder succes. Uiteindelijk een tip gekregen om de tool te laten uitboren. Zogezegd zo gedaan. Eenmaal passend is het verwijderen van het freewheel eenvoudig. Je zet de tool in een bankschroef. Drukt het wiel met freewheel in de tool en je draait tegen de klok in het freewheel eraf.

Vervolgens heb ik een 17 tands freewheel gemonteerd en het wiel terug gezet. Helaas bleek de ketting nu te lang. De horizontale drop-outs werden al maximaal gebruikt. Dus de ketting ingekort. De horizontale drops aangepast en klaar is kees. Al vond ik het toch iets meer werk als dat ik had verwacht!

Conclusie
De bike is goed koop en makkelijk. Om de openingsvraag te beantwoorden: JA, je krijgt waar voor je geld! Alleen die vork! Die zuigt echt enorm! Wat een balle ding. Een ander punt wat ik niet onbelicht wil laten is de fun van het rijden op een singlespeed. Het leuke hiervan is dat je echt alleen bezig bent met de trail. Je bent lekker aan het sturen en met je bike bezig en dat is gewoon plain fun!

Een leuk artikel op bikerader over 1 van onze favorite fietsen van het moment! De Specialized Stumpjumper EVO

Specialized Stumpjumper FSR Expert EVO (11) | £2899

Among the many new bikes that Specialized launched back in August were the particularly interesting EVO models. These are tweaked and tuned versions of existing Specialized bikes, which have been beefed up to boost their abilities. It’s exactly the kind of thing that people do with their own bikes, only Specialized can change frames as well as parts.

Since the 140mm-travel (5.5in) Stumpjumper FSR came along, people have been wanting a model with slacker angles and bigger tyres. If you’re one of them, wait no more…

Ride & handling: Pumped-up Stumpjumper FSR really delivers on the trail

The Stumpjumper EVO is a real trail tamer. The revised geometry gives it a mini-downhill-bike feel, but with a steep seat angle, adjustable seatpost, twin-ring transmission setup and reasonable weight, it’s ready to ride all day.

While regular Stumpys are fitted with Specialized’s inertia-valve BRAIN shock, the EVO gets a custom Fox RP23 instead. While the BRAIN is a pretty clever bit of kit, it’s never found favour with riders who like to work the trails – and the bike – to get the most out of them, so doing without it should be a popular move.

The custom Fox shock features a kind of reversed ProPedal lever. Instead of the three-position dial controlling the amount of platform damping when the lever’s on, here the dial controls what happens when it’s off. Effectively you have a fixed compression setting for climbing, and three low-speed compression settings for descending.

If you want to point and shoot, leaving it fully open will deliver maximum plushness. But if you like to work the trail, launching off roots and lips, a firmer setting will give the bike a little bit of ‘pop’ to help things along.

Frame & equipment: More travel with custom tuned shock, plus big tyres and adjustable seatpost

The EVO has a little more travel than the regular Stumpjumper FSR – up 5mm to 145mm (5.7in) at the back, up 10mm to 150mm (5.9in) at the front thanks to a Fox F150RL QR15 fork – but that’s not what makes such a difference to the bike’s capability.

While it may closely resemble the standard Stumpy, the EVO’s M5 aluminium frame is unique to it, with revised geometry and some extra features. The key change is that the head angle has been knocked back to 67 degrees. It also has a slightly lower bottom bracket, and ISCG mounts that aren’t found on the regular bike.

Choose the Stumpy EVO as your weapon and you’ll get a bunch of good stuff, such as the custom SRAM carbon cranks with 24/36t chainrings and a bashguard. You also get Roval Traverse wheels with 26mm wide rims.

Specialized’s Command Post is a remote adjustable seatpost with three positions – right up, slightly down and way down. The release lever is integrated into the inboard locking collar on one of the grips (you can run it either side).

http://www.bikeradar.com/mtb/gear/category/bikes/mountain/product/stumpjumper-fsr-expert-evo-11-39957

Alle Duvels nog an toe!

Vrijdag 15-10 ging ik in de avonduren naar Joost om ons mentaal voor te bereiden op de freeride clinic van Mikey, De Mikey’s Special. We hebben onszelf een tijd geleden opgegeven voor deze workshop om onze techniek een beetje bij bij te schaven en om een veilige start te maken met het freeriden. Een beetje basis is nooit weg.

De vrijdagavond begon goed, we gingen achter de fleptop zitten om filmpjes te bekijken van downhillers en freeriders….. wat hebben we een zin. Doorgaans drinken we op vrijdagavond een aantal biertjes en ditmaal was het niet anders. Het kijken van filmpjes ging wederom gepaard met een bavaria in de hand. Al snel gingen we over tot de orde van de avond en de eerste Duvel werd open getrokken, wat een heerlijk bier Ook keken we naar de O2MC marathon kalender van volgend jaar. Het is ons plan om volgend jaar een 8-tal van deze marathons te gaan rijden en we hebben de mooiste eruit gepikt!

Maar over tot het onderwerp, Freeriden. We maakte onszelf lekker met nog meer filmpjes van freeriders en al snel was het 1uur snachts… tijd om de oogjes te sluiten en om de wekker te zetten, altijd vervelend.

Zaterdagochtend, Freeriders worden geboren!

Op zaterdag 16-10, om half 8 ging de wekker. Dit was een memorabelle zaterdag, er werden 2 freeriders geboren! Het gebruikelijke chaotische ochtenritueel werd in gang gezet. De flexibiliteit laat niet te wensen over! Al snel is het 08:30 en stappen we in de auto om de 70km richting Filthy Trails af te leggen. De tijd gaat snel en de km’s ook. Om 10 over half 10 komen we aan bij Filthy Trails en we pakken de auto uit en begroeten een andere deelnemer aan de workshop, het is (silent) Bob, (niet van die film) Bob woont in Heerlen en rijdt op een Canyon Nerve AM, een leuke fiets!

Even later hebben we de eer om Mikey (michael) zelf de hand te schudden, ook Mike komt de groep nog vergezellen, Mike is een beetje een drukke jongen met een passie voor het mountainbiken. De sfeer is meteen ontspannen en we nemen plaats in de lokale hangplek. We wisselen wat ervaringen uit en al snel is het over tot de orde van de dag. We doen een voorstelrondje en gaan snel richting het terein van Filthy Trails. Onderweg stoppen we een keer om een oefening te doen. Er worden 8 pionnen neergezet in 2 rijen van vier. We moeten even 8-jes maken, zo krijgt mikey een goede indicatie van onze techniek. Het is maar goed dat niemand gekleed is in rood anders dan hadden we op de horens gelegen van een 3-tal andere toeschouwers.

Snel gaan we verder en krijgen we een korte inleiding in het park zelf. We gaan allereerst door naar het kindergedeelte om de basis een beetje onder de knie te krijgen. Hier gaan we een aantal drop’s en jumps oefenen en de techniek die daarmee gepaard gaat. Ook doen we een klein stukje North-Shore en een kleine wip-wap, alles gaat voorspoedig en iedereen pakt het snel op!

Nadat we deze kleine oefeningen gehad hebben gaan we door naar de Pump-Track. Volgens mij weten we allemaal wat het is en hoe het werkt maar je komt ze tijdens normale routes niet veel tegen. Mikey doet het 1x voor en al snel gaan we zelf hobbelend over de bulten heen gevolgd door 2 combochten. We hadden niet verwacht dat je er zoveel vaart mee kon maken, en leuk dat het is! Voorlopig zijn we tevreden over de workshop maar we willen wel snel door naar het “echte” werk!
Helaas kunnen we vandaag niet de north-shore van Filthy-Trails op, het heeft gisteren de hele dag geregend en de planken zijn spekglad.

Rond een uur of half 1 gaan we lunchen, de boterhammetjes worden weggewerkt en dan is het tijd voor de jumps en de drops! Dat wordt kicke! Het eerste wat we gaan doen is wat Com-bochten gevolgd door een speed-jump. Een speed-jump is eigenlijk alleen een jump waarbij je vaart moet hebben en dan komt het met de juiste techniek en houding wel goed. We gaan snel vooruit en Mikey heeft nog niet eerder een groep gehad die alles zo snel oppakt als wij, althans dat wordt gezegd!
Na de Speed-Jump gaan we over op het betere jump-werk, we gaan over Table-Tops heen springen, 1 van 2 meter en 1 van 3 meter! Het wordt voorgedaan en weer mogen wij herhalen. Met de juiste techniek springen we er bijna allemaal overheen en worden we helemaal wild…. NOG EEN KEER, NOG EEN KEER! We lopen wederom omhoog en springen weer over de 2 Table-Tops heen, en nog een keer! En nog een keer! wat hebben we een lol! Op de gezichten verschijnen allemaal grote glimlachen. Allemaal wordt ons gevraagd wat we er van vinden en aan het enthousiasme is te zien dat iedereen het naar zijn zin heeft! Ondertussen worden er veel foto’s gemaakt, ook de foto’s die hier te zien zijn!

Na de table-tops gaan we door naar boven, om daar wat drops te maken en dan het parcours te volgen naar beneden. We missen de ski-lift als we steeds weer naar boven moeten lopen om weer naar beneden te kunnen rijden, maar het is het waard! Vooral Mike heeft het zwaar en komt met enige regelmaat steunend en puffend boven. Boven op de heuvel gaat het voor het eerst mis, de iets wat overenthousiaste Mike gaat iets te hard door een bocht en van een drop en maakt een mooie duikeling. Gelukkig houdt hij er niets aan over en kan hij doorfietsen! We oefenen het nog een paar keer en dan gaan we over naar de roadgap-drops-jumps of hoe ze ook mogen heten. Ze zien er indrukwekkend uit en even twijfel ik of ik er wel vanaf zou fietsen maar dan bekijk ik de drop eens goed en dan besluit ik om het te doen. Samen met Mike ga ik een stuk naar achter om een aanloop te nemen en we rijden er beide vlotjes vanaf! Wat VET! Helemaal geweldig en wat is dit kicke! Helaas wordt Joost een klein beetje ontmoedigd en heeft hij besloot genomen om de drop niet te nemen. Hier heeft hij later een beetje spijt van maar de tijd is niet terug te draaien.

We gaan vervolgens nog een stukje verder omhoog om aldaar weer een 2tal com-bochten te nemen gevolgd door een Jump. Mike rijdt hem, ik probeer hem maar besluit om de rem in te knijpen en spring hem niet. Dan is Joost aan de beurt, joost komt de bochten goed door en maakt snelheid in de aanloop naar de jump. Helaas iets te lang waardoor hij niet genoeg lift kan maken en met zijn achterband op de landing keest en zo een deuk in zijn velg rijdt. (balen man) Gelukkig is ook dit niet te erg, en kan hij zijn weg vervolgen. Ik probeer het nog eens en wederom kom ik net niet lekker de bocht uit, en knijp ik mijn remmen wederom hard in. Bijna vlieg ik over de kop maar ik kan mijn fiets net houden.

Dan is het tijd om een trail helemaal te rijden, we rijden achter Mikey aan en binnen 2 minuten zijn we beneden, daar staan we met een grote glimlach en vol adrenaline te genieten van een geweldige eerste run. Hierna doen we hem nog een keer maar dan een andere trail. Weer staan we snel beneden met een grote glimlach op ons gezicht.

Conclusie
Al met al hebben we vandaag een schitterende dag beleefd waar we soms met de neus op de feiten werden gedrukt maar veel geleerd hebben! Mikey geeft goede instructies en je krijgt bij zijn workshop een goede begeleiding. De hoeveelheid techniek die we leren is goed, het is niet teveel maar ook niet te weinig, een mooie balans!

Om niet alleen lovend te zijn en om Mikey nog wat aandachtspunten te geven:
- Andere camera de foto’s zijn een beetje wazig/bewogen.
- Iets sneller door de uitleg heen zodat er meer tijd is om zelf te oefenen.
- Skiliften naar boven

Voor meer informatie zie Mikey’s Website

De routes van Heerlen 03-09-2010

Eindelijk gaan we weer een keer naar het zuiden van het land om daar een route te fietsen.
We zijn al redelijk bekend in dit gebied en zijn een beetje bang voor de hoeveelheden asfalt die er doorgaans in de routes gebruikt worden.

Voor vandaag stond de route van Heerlen op het programma.
De route van Heerlen bestaat uit 3 verschillende lussen die aan elkaar gereden kunnen worden. Ons plan was om alle 3 de routes te rijden en zo een 52-tal kilometers te rijden.

Om de rollen een keer om te draaien haal ik ditmaal een keer Joost op van huis met de auto. Aangezien ik verder noordelijk woon is dit ook wel het meest verstandig om te doen. Om 10 uur ben ik bij Joost om aldaar de fiets in de auto te gooien en verder te rijden richting Limburg. We hebben het vandaag wel getroffen met het weer want het zonnetje schijnt en de temperatuur is prima. Wel heeft het de afgelopen dagen flink geregend dus we verwachten een wat drassig parcours. Voordat we goed op weg zijn moeten we alweer terug naar de auto, de chaos heeft weer toegeslagen en mijn camera ligt (hopelijk) hopelijk nog op het dak van de auto! Onze levenstijl, het chaotisme, heeft vooralsnog geen erge consequenties gehad, de camera ligt er nog.

Route 2
Eenmaal echt vertrokken is het even kort zoeken naar de route en uitvinden op welke route we zitten. De route van Heerlen bestaat uit 3 routes en de route waar we op beginnen is route 2 krijgen we te horen van 2 medebikers! Om alle 3 de routes te combineren (wat het plan is vandaag) kunnen we het beste aansluiting zoeken op route 1, daarna op 3 en dan weer verder om route 2 af te maken. De route begint over een stukje asfalt en we vrezen het ergste, we hebben wat ervaring met routes in Limburg en hierbij is het asfaltgehalte vaak vrij hoog.
Al snel draaien we een bos in en beginnen we aan de eerste klimmetjes en afdalingen. Het is draaien, keren, klimmen, en trappen. Wat een leuk begin van de route!
Al snel merken we dat de route niet echt voor beginners is, er volgen drops en technische klimmetjes en afdalingen. Na krap een half uur komen we een leuke drop tegen die een stukje naast de route ligt, deze nemen we voor de fun maar even mee, wat kicke!

We vervolgen onze route en na een leuke singletrail en wat leuke klimmetjes en afdalingen komen we de afsplitsing tegen voor route 1.

Route 1
Ons werd beloofd dat we een pittige, steile, technische klim zouden krijgen waar menig biker zou moeten afstappen. We verwachten dus heel veel maar het wordt niet zoals verwacht. De klim is wel steil maar echt technisch is ie niet, wel is de hierop volgende afdaling zo leuk met dropjes en veel draaien en keren dat de lichte teleurstelling ruimschoots wordt goed gemaakt. We komen met een grote glimlach vol adrenaline beneden. Wat een feest, wat een verfrissende route! Al snel komen we bij een leuke singletrail naar boven die eindigt in een leuke s-bochten afdaling!

Dit waren de 2 leuke stukken van route 1, verder is de route een beetje vlak en rechttoe rechtaan. Echter maken deze 2 stukken het rechte gebeuren ruimschoots goed!
De overgang van route 1 naar route 3 is minder makkelijk te vinden, (of we hebben een bordje gemist) we rijden nogmaals over een stuk van route 1 wat we al gefietst hebben en moeten dus terug.

Route 3 heeft ook leuke stukken in petto en is evenals de andere 2 routes technisch heel vermakelijk! We rijden over verschillende stukjes aangelegd north shore en over heide vlaktes met afwisselen mul zand en hard zand! Ook dit is weer een heerlijke route om te fietsen en conditioneel en technisch gezien is deze goed te doen. Wel zitten er een aantal leuke en soms verraderlijke drops is waar de beginnende biker moeite mee zou kunnen hebben.
Dit is tevens de kortste route van de 3, met een totale lengte van 12KM zijn we hier dan ook binnen 45 minuten doorheen.

Eenmaal de aansluiting teruggevonden naar de finish van route 2 krijgen we nog een mooie klim voor de kiezen. Een klim die we ons nog kunnen herinneren van Limburgs mooist van vorig jaar. De klim omhoog richting het landgraaf skicentrum. De klim is lang en steil maar heel leuk om te doen, we raken dan ook geen enkele keer in de problemen. De afdaling is voor ons helemaal een verassing. We zien een lange half-pipe achtige afdaling met switches en drops tegemoet, het is even wennen maar de flow is snel gevonden en wederom komen we met een grote glimlach beneden, de grootste van vandaag.

Conclusie
Op de terugweg richting de auto evalueren we de route en komen we tot de conclusie dat deze route toch zeker in de top 3 komt van de Nederlandse routes en misschien wel de leukste route van Nederland is. Technisch gezien is deze route voor de beginner wat te hoog gegrepen, conditioneel gezien kun je de verschillende routes met elkaar combineren en zou je dus nooit in de problemen moeten komen. Hier en daar zou de bewegwijzering tussen de verschillende routes beter kunnen maar al met al zijn we zeer tevreden vandaag!

Mountain-bikers Beoordeling

9 / 10 !

Volgens de ANWB gids die ik nog had liggen moest ik zeker Epen/Vijlen rijden. Op het einde zou ik dan nog beloond worden met een “extreme” afdaling. Ik was benieuwd.

Weer teveel teer!

Ik ben de route niet op het normale punt begonnen, maar ik ben de route opgereden bij Schweiberg. Vanaf daar begin ik met een kleine klim en daarna een snelle afdaling. Dat begint al goed. Helaas gaat de route al snel over op asfalt. Alweer asfalt!

Maar goed we blijven positief. Ik rijd de route verder, maar echt spectaculair wordt het nog niet. Voorbij een of ander centerparks volgt een afdaling met wat keien. In met teleurstelling vermoed ik dan ook dat dat de extreme afdaling was waarover de gids sprak. De rest van de route viel tot nu toe ook al erg tegen. De omgeving was wel erg mooi!

Het wordt langzaam beter!

Vervolgens kom ik door het dorpje Holset. En jawel, we draaien eindelijk het bos het. Het is dan ook een flinke klim met stenen, modder en wortels. Heerlijk! Daar kom ik voor! Ik ploeter me naar boven en ik besef me dat ik in de buurt van het drie landen punt zit. Daar zal vast iets leuk te beleven zijn. In mijn hoop op spectacel zet ik mijn achterdemper alvast vol open. Maar helaas … Het spectacel blijft uit… Of toch niet?

De goedmaker

De afdaling wordt wat sneller en technischer, met flink wat bochtenwerk en keien. Dit begint er op te lijken. De afdaling die volgt ken ik nog van de specialized Gulpen toertocht! Links houden dat krijg je aan het begin meteen een mooie drop. Ik gas hard naar beneden. Harder dat verstandig is voor een solist, maar ik kon het niet laten! Eindelijk! Na de afdaling moet ik meteen in de ankers voor een haakse bocht met meteen een zware klim in het verlengde. Dit is de zwaarste klim van de dag. Ook deze ploeter ik naar boven. Ik stop nog even een een foto en dan links af weer naar beneden. De afdaling begint wat ruw en wordt gaande weg steeds ruwer. Grote losse stenen, kuilen en sleuven. Door mijn hoge snelheid is het belangrijk geconcentreerd te blijven, om heelhuids beneden te komen. Eenmaal beneden geniet ik even van de kick en besef dat de de afdaling was waar men het in de ANWB gids over had. Dit maakte de route helemaal goed!

Conclusie

De route is voor het grootste deel technisch eenvoudig. Des te opvallender is dan ook het stuk bij het drie landen punt. In contrast met eerder krijg je nu echt stevige klimmen en een paar goede leuke afdalingen. Zeker de laatste afdaling is fantastisch. Verder heeft de route teveel asfalt naar mijn zin.

Tip: Combineer deze met de Gulpenroute en je hebt een leuke uitdaging!

Mountain-bikers beoordeling
7,5/10

Voor meer vaste routes: KLIK!

Virtual sport: Review Les Arcs (2010)

De informatie van de site van Virtual Sports
“Instructeur Evert neemt je mee naar het prachtige bergachtige gebied in de Franse alpen. Het wintersportdorp Les Arcs staat bekend om de grote sneeuwzekerheid. Ook tijdens deze les kun je er niet omheen, de route voert je door de sneeuw over de bergtoppen van Les Arcs. Tijdens deze klim-interval training wordt het uiterste van de sporter gevraagd. Een pittige spierversterkende les waarbij vlakke stukken worden afgewisseld met het nodige klimwerk.”

Het virtual spinning, wat ik doe bij sportschool Fit for Free in Arnhem is leuk. Zo leuk zelfs dat ik 2 tot 3 keer in de week ga. Dit ook bij gebrek aan tijd in de avonduren, anders zou ik lekker op de fiets springen en de veluwe op gaan.

Het fietsen op de veluwe blijft vooralsnog helaas beperkt tot de weekenden. Het moet toch minimaal tot 21:00 licht blijven wil ik echt lekker ongehaast kunnen mountainbiken.

Maar terug naar het onderwerp, virtual spinning Les Arcs. Les Arcs is 1 van de nieuwe lessen die bij onze sportschool beschikbaar zijn, een nieuwe les staat garant voor betere muziek. Up-to-date muziek die een beetje van deze tijd is en niet klinkt als gerammel in een stalen doos.

De warming up
De les (arcs) begon met een lekkere warm-up, hoewel ik al warm was van een half uurtje spinnen zag ik iedereen enthousiast ademhalingsoefeningen doen en rekken en strekken. Na het rekken en strekken kunnen de pedalen in de rondte, het begint met een klein beetje weerstand om de spieren wat warm te krijgen en wat zit en staan oefeningen.

De Kern van de les (Arcs)
Klaar voor het echte werk, de Les Arcs staat bekend als een pittige les waarbij alles gevraagd wordt van de fietser. Deze reputatie kan ik beamen, na de warming up begint het echte werk. De les begint met een klim waarbij de weerstand flink wordt opgedraaid de ondersteunende en opzwepende muziek zorgt ervoor dat je ook de laatste meters rond kunt blijven gaan en zonder al te veel problemen komt. Het eerste stuk is een leuke kennismaking met de les, het zware stuk wordt gevolgd door een afdaling waarbij de cadans van de muziek omhoog gaat en de pedalen een dubbel tempo draaien. Dit zijn momenten om te herstellen, de lichte verzuring die bij de eerste flinke klim op komt zetten wordt zo weer uit het systeem getrapt.
Een moment tot rust heb je echter niet, je moet flink doortrappen om de cadans van de muziek bij te houden. Het is een intensief stuk waarbij weinig kracht wordt geleverd maar waarbij de conditie wel een tik krijgt.
De les zal (blijkt later) deze structuur aanhouden. Zware krachtige stukken zullen gevolgd worden door snelle stukken waarbij je de juiste weerstand in moet stellen om te herstellen voor de volgende krachtige stukken. Een hele verbetering ten opzichte van de wat oudere lessen van virtual sport is toch echt de muziek. De muziek zorgt er bij mij voor dat ik nog dat extra beetje weerstand kan bijdraaien en dat ik dan ook bovenkom.
Het zwaarste gedeelte van de les moet nog komen waarbij je de zogenaamde “joggings” gaat doen. Een “jogging” is een staande beweging die je maakt zonder dat je verticaal beweegt, alles komt dan dus uit de benen. Met de weerstand die erop gedraaid was is dit een flinke aanslag op je benen. Na de “joggings” is het weer tijd om de weerstand eraf te draaien en de benen lekker rond te laten gaan. Hierbij is het weer van belang dat je voldoende rust neemt om de benen te laten herstellen voor de volgende klim. En deze wordt lang en zwaar, een 6-tal minuten flink klimmen waarbij de weerstand gaat van zwaar naar ontzettend zwaar, de ondersteunende hard-style die de cadans aangeeft zorgt ervoor dat je de volle 6 minuten kunt afmaken. Het is net dat beetje extra dat er voor zorgt dat ook jij dat beetje extra’s kunt geven.
Na deze zware minuten is het weer tijd voor een herstelmoment. De les blijft dit ritme volgen, zwaar – herstel, zwaar – herstel etc….

De cooling down
De cooling down bestaat uit het rustig uitrijden en daarna wat rek en strek oefeningen. Daarnaast worden er ook weer ademhalingsoefeningen gedaan om weer een beetje op adem te komen.

Conclusie
De les (Arcs) is een leuke erg zware training die ondersteund wordt door goede muziek. De les is er 1 voor de wat gevorderde spinner/biker.

Pluspunten:
Muziek, opbouw, duur van de les, instructies.

Minpunten
Niet voor de beginnende biker/spinner

Voor een Demo van de video zie de site van Virtual Sports, klik hier!

Review, Virtual Sports

In de winter heb ik meerdere dagen per week in de sportschool gezeten om mijn conditie op pijl te houden voor de komende lente/zomer/herfst. Nu sport ik bij een sportschool waar geen zwetende leraar voor een klas zwetende fietsers staat maar waar ze een grote televisie aan de muur hebben hangen. Voor deze muur hebben ze een 6-tal spinning fietsen staan waar zwetende fietsers op zitten
Waar ik het hier over heb is Virtual Sport, een virtuele manier van spinnen. Het virtual spinning werkt in principe hetzelfde als een gewone spinningles met een instructeur. Er wordt muziek afgespeeld, naast de muziek wordt er op de TV ook een instructeur getoont die instructies geeft. Deze instructies volg je op en zo voltooi je de spinningles. Natuurlijk kun je ook je eigen gang gaan door op conditie of op bijvoorbeeld klimmen te trainen. Het gebruik van een hartslagmeter is dan wel handig.

Nou, back to business, Virtual Sports. Nou weet ik niet in welke soorten en maten het allemaal bestaat maar bij mij op de sportschool hebben ze 2 verschillende “instructeurs”. De ene heet Karsten, de ander Evert.

Om maar te beginnen met Karsten, dit is een beetje een onverlaat voor wat betreft virtual spinning. Zet hem achter een camera en hij begint te roepen dat je hem zwaarder moet zetten totdat je er bij neervalt. Er zit geen logische opbouw in zijn lessen, je begint zwaar en je mag blij zijn dat als je alles bijdraait wat hij zegt dat je moet doen, het einde van de les overleeft.

Dan Evert. Evert is een stuk minder opvliegerig dan Karsten voor wat betreft virtual spinning. Hij heeft in zijn lessen een duidelijke en goeie opbouw zitten zodat je de les helemaal uit kunt zweten. Evert geeft heldere instructies en probeert een goeie balans te vinden tussen kracht en conditie. Hij wisselt veel af met verschillende oefeningen waarbij je om beurten gaat staan en dan weer gaat zitten.
Gelukkig hebben ze bij mij op de sportschool maar 3dvd’s van Karsten en 20 van Evert en is het niet andersom.

Over het algemeen duurt een les 45 minuten, zo nu en dan heb je een les van 50, 60 of zelfs 90 minuten. Lessen worden voorgegaan door wat rek en strek oefeningen.
Iedere les is opgedeeld in 3 blokken, de warming up, de kern van de les en de cooling down. Elk deel van de les spreekt uiteraard voor zich. De cooling down is in feite niet meer dan een korte uitrij periode met weer wat rek en strek oefeningen.

*Edit*’
De Muziek
Uit het commentaar valt op te maken dat muziek een belangrijk aspect is bij Spinning, zo ook bij Virtual Spinning. De oudere video’s worden met (om mild te blijven) matige muziek ondersteund. Aan de muziek is wel goed te merken wat je het komende nummer gaat doen, langzame muziek voor krachtige slagen en snelle muziek om een sprint te trekken en de calorieën te zien vliegen.

Bij de nieuwe lessen is andere muziek gebruikt, betere muziek, vele malen beter! muziek die je motiveerd om door te gaan. Muziek die je stimuleerd om nog harder mee te fietsen en net dat iets extra’s te geven wat je in de oudere lessen niet had. Zoals aangegeven in het commentaar zijn Piedra Natural en Les Arcs voorzien van deze “nieuwe muziek”, ik heb ze beide gefiets en inderdaad, de muziek is er echt op vooruit gegaan. Ik heb er zelfs even over gedacht om elke keer dat ik ga te vragen om Piedra Natural, maar na 5x achter elkaar dezelfde dvd te hebben gezien wilde ik toch iets anders en ben ik ook weer overgestapt op andere dvd’s.

Virtual Spinning, wat moet je er mee?
In de winter is virtual spinning een makkelijke, snelle manier om je conditie op pijl te houden. Echter als het weer lekker weer buiten wordt dan is het niet aan te raden om binnen virtual spinning te gaan doen in een zweethok waar 6 fietsen in staan. Om echter een reeks van reviews te doen van wat DVD’s zal ik ook nog begin deze lente in de sportschool doorbrengen.

*Edit*
De DVD’s

De volgende dvd’s zijn beschikbaar op mijn sportschool. Les Arcs, Jurassic Coast, Umbria, Piedra Natural, Alpe d’Huez, Col du Galibier, Eifel Marathon versie, Eifel Tour, Amstel Gold Race, Milaan – San Remo, Monaco By Night, Mont Ventoux, Londen, Den Haag, Drente.

Het was weer eens vroeg opstaan op zondag, maar het is natuurlijk voor een goed doel. Vandaag stond de Specialized Gulpen toertocht op het programma. Tijdens deze mooie tocht zouden we ongeveer 1100 hm maken. Lekker om na de winter weer vol te gaan knallen. Tevens hoopte we onze laatste nare ervaringen met de Gulpen te kunnen vergeten.

Eenmaal aangekomen op de parkeergelegenheid is het niet echt druk. Lekker een muziekje op. De chaotische klanken van The Prodigy paste goed bij onze voorbereidende activiteiten. Na wat hectiek, tijd om in te gaan schrijven.

Het weer leek heerlijk en er stond een lekker zonnetje. Echter was de wind de mindere factor. De harde wind maakte de eerste 15 km dan ook zwaar naar mijn gevoel. Het was al weer even geleden dat er intensief geklommen was, dus dat is altijd even omschakelen. Na verloop van tijd ging het steeds beter.

Het begin bestond uit brede akkerwegen en was dan ook niet echt indrukwekkend. Stiekem vreesde we dat de volledige route zo zou zijn opgebouwd. Gelukkig kwam daar snel verandering in.

Door het flinke klimmen tegen de wind in zweette ik weer eens als een smeltende gletsjer. Dit had een beslagen bril tot gevolg. In het stuk dat volgde probeerde ik mijn bril te “ontslaan”. Tijdens dit gevecht zag ik een bevroren plas over het hoofd, waarna het ijs brak en mijn achterwiel weg schoof. Een vlugge stuurbeweging zou mij redden. Het mocht echter niet zo zijn, want mijn stuur draaide wel, maar mijn wiel bleef staan. Een smak op de betonnen vloer was het gevolg. Gelukkig viel de schade mee en ik mag blij zijn dat ik niet tijdens een afdaling achter het los zittende stuur ben gekomen.

We vervolgde onze weg, al had wel een groepje Duitsers ons vorbei gefahrrad, was folge was ein technisch absteigen. In mijn ogen de moeilijkste van de dag. Het werd nog moeilijker doordat de Duitsers voor ons gingen stilstaan. Freek wist als een gladde aal er langs te glippen en stuiterde begaafd naar beneden. Ik daar en tegen stond meer te stuntelen met de gladheid. Uiteindelijk wel verder kunnen rijden, maar het was wel jammer.

Na een aardig pittige klim kwamen we aan bij de eerste bevoorrading. Dit bestond uit een ijskoude sinaasappel en sportdrank. De sinaasappel was heerlijk, maar de sportdrank smaakte gewoon naar water. Kennelijk was de siroop al op. Tijdens deze pauze raakte we aan de praat met Jut en Jul. Bij het vertrekken reden ze dan ook een stukje met ons mee.

De bewegwijzering van de route was niet heel goed wat er voor zorgde dat we al een paar keer eerder bijna verkeerd reden. Tijdens een afdaling waren we dan ook ineens Jut en Jul kwijt. We stopte en kwamen tot de conclusie dat we verkeerd zaten, maar weer terug dan maar.

Na dit incident kwamen we bij een mega modderige, gladde, steile, lastige klim. Veel lieden probeerde het niet eens en begonnen al meteen met lopen. Wij, eigenwijs als we zijn gingen vol van start. De kunst is niet tegen een stronk of steen aan te rijden, want als je daar tegen aankomt op die gladde grond, dan sta je stil. Gelukkig konden we alles en iedereen omzeilen. Het werd een zware slag. Voor me zag ik Freek flink ploeteren, wat op mij werkte als een rode lap op een stier. Blijven zitten, en maar stampen. Het zwaarste stuk was bovenaan. Dat was niet zo stijl, maar het was een soort mos/blubber grond, die zo hard tegen werkte dat je bijna stil kwam te staan. Maar eenmaal bijna boven kan dat er ook nog wel bij.

Vervolgens kwamen we Jut en Jul weer tegen. In conclaaf met Jut over het niet waarschuwen van het verkeerd rijden, reden we… jawel… weer verkeerd! Maar weer terug. We hadden een afdaling met koeiepoep gemist. Gelukkig kregen we deze alsnog. Remmen was niet nodig, want je glee toch wel naar beneden. En daar kwamen we “weer” Jut en Jul tegen. Die moeten ook gedacht hebben

Na het dalen is het natuurlijk ook weer klimmen. Tijdens een van de klimmen raakte we aan de praat met mister Bergeijk. Als drietal reden we verder. We waren het over eens dat het een erg mooie tocht was, maar dat de wind het wel erg zwaar maakten.

Onze klimmen werden beloond met nog enkele prachtige afdalingen. Waaronder ook nog enkele technische. Zeker de modder maakte het lastig. Daardoor had je weinig grip, wat vooral onder aan de afdalingen gevaarlijk was.

Tegen het einde begon ook de techniek wat te sputteren. Er hingen immers hele klonten bevroren klei aan de kabels en derailleurs, dat er bijna niet meer geschakeld kon worden. Gelukkig ging het allemaal goed!

Aan het einde kregen we nog een flinke afdaling die eindigde bij de finish. Dat was een mooie afsluiter.

Teven was er ook een afspuit mogelijkheid. Nu ben ik daar geen fan van, maar deze keer, met alle klei vond ik het een goede optie. De boel afgespoten, en toen tot mijn grote verbazing had ik een witte fiets in plaats van een bruine. De fietsen droog gemaakt, ketting eraf gehaald en lekker naar huis.

Het was een geslaagde dag!

Ons eindoordeel:

Met dank aan Marc Dekkers voor de GPS track!

Specialized Gulpen toertocht

Voor Marc zijn activiteit klik hier:

http://connect.garmin.com/activity/26440537

Om het zelf maar te zeggen, ik ben fan van Specialized.

Ik vind de fietsen mooi, ik vind het merk mooi en de fietsen fietsen nog eens heerlijk ook.
Ik rijd nu 5 jaar op een Specialized waarvan het laatst jaar op de Specialized Stumpjumper Elite 2009 (Foto in Ride with us: Februari)

Specialized (vind ik) ontwerpt prachtige frames en gebruikt op de duurdere fietsen top afmontage! De gedachte hierachter zal hoogwaardige kwaliteit en gewichtsbesparing zijn…. Duurdere onderdelen zijn gemiddeld genomen van betere kwaliteit en in de mountainbike wereld vaak ook lichter dan de goedkopere onderdelen. 1 van de vele dingen waar gewicht op wordt bespaard is bijvoorbeeld het materiaal waarvan het frame gemaakt wordt, sommige fietsen hebben een carbon frame en andere een aluminium weer andere frames hebben een mengelmoesje van beide materialen.

De reden waarom ik dit stuk schrijf is de tocht die ik afgelopen zondag in zuid-limburg heb gereden met Joost.
We waren vroeg vertrokken om lekker een tocht te maken, echter de banden van onze fietsen (we rijden beide op een stumpy elite 2009) waren niet bestand tegen de ruige ondergrond van de Gulpenroute.
We hadden 5x een lekke band binnen 5 kilometer, dit kan volgens mij 2 dingen beteken.
1. De ondergrond lag vol met spijkers, schroeven, messen en doorns of!
2. De (binnen en buiten) banden zijn Specialized zijn niet lekbestendig.

Na de rit van zondag in Gulpen ben ik eruit, de banden van de specialized stumpjumper FSR elite zijn niet lekbestendig, wat verdomd jammer is. Wat ik helemaal gek vind is dat een echte “trail”-bike zoals ze de stumpjumper betitellen opzadelen met de dunne bandjes. De stumpjumpers zijn bedoeld voor het iets ruigere werk en om ze dan af te monteren met deze dunne bandjes (om over de binnebanden nog maar te zwijgen want die zijn helemaal waardeloos!)
Al met al kunnen we na de afgelopen rit concluderen dat de banden op de Specialized Stumpjumper FSR Elite ondermaats zijn voor de fiets waaronder ze gemonteerd zijn.

Dus vanaf nu Nooit meer lek!

Vorige maand heb ik me laten verleiden tot de koop van een Tacx Fortius. Dit moest DE virtual reality thuis ervaring zijn.

“Prikkelt je fantasieën en voert je mee tot ongekende hoogten”

Het koste even moeite mijn vriendin te overtuigen, maar uiteindelijk kreeg ik haar zover. Hiermee kan je dus echte bergen rijden in Nederland. Fantastisch! Of niet …?

Hierbij mijn ervaring met de Tacx Fortius:

De montage
De eerste uitdaging was de montagepuzzel. Een onduidelijk beschrijving doet een aardige duit in het zakje. Hoe moeilijk kan je zo iets makkelijks beschrijven! Dramatisch. Gelukkig lukt het rustig te blijven en uiteindelijk slaag ik er in alles correct in elkaar te zetten. Lastig is nog de transmitter (een soort afstandsbediening). De rubberen bevestigingsringen zijn duidelijk voor een smaller stuur gemaakt. Met veel kracht lukt het toch de transmitter vast te zetten.

De volgende stap was het installeren van de software. Dit ging zonder problemen. Helaas ging het updaten van de software wat minder soepel. Na het zoeken naar een update komt de melding dat er geen internet connectie is. Na wat google en prullen uiteindelijk handmatig de update kunnen uitvoeren (met dank aan het Tacx forum).

De software functionaliteit
De mogelijkheden van de software zijn eindeloos. Er zijn maar liefst 5 opties om mee te trainen:

• Virtual Reality
  Geanimeerde race en MTB terreinen met virtuele 3d renners
• Real Life Video & ErgoVideo
  Legendarische etappes en vermogenstraining met de profs
• Real Life Training
  Buiten fietsen, binnen narijden via Google Earth
• Catalyst
  Professionele trainingsprogramma’s en conditietesten
• Multiplayer
  Interactieve wedstrijden via het internet

Ik heb de Tacx gekocht om voornamelijk klimmen te trainen, dus vooral de real life feature was voor mij DE functionaliteit. Dit geldt denk ik voor veel gebruikers.

Valse start
Na het installeren direct mijn fiets kleding aan getrokken. Het inklikken van mijn mountainbike ging soepel, maar ik vond dat de achterband wat ver naar rechts op de rol stond. Na wat research bleek dit geen kwaad te kunnen. Opnieuw de fiets op.

Voordat je kan beginnen moet je eerst een gebruiker aanmaken. Bij het opgeven van de persoonlijk gegevens kwam ik er achter dat mijn gewicht en lengte niet werden opgeslagen. Echter had ik zo’n zin om te beginnen dat ik dat maar heb gelaten. Later heb ik dit nog wel opgelost.

Uiteraard meteen een realife video er in gedaan. Ik wilde wel eens de Amstelgold-race rijden. De kwaliteit van de DVD was niet subliem, maar toch voldoende. Bij de eerste trapbeweging begon de DVD de spelen. Het vastzitten was wel even wennen, maar wat wil je ook anders. Vol verwachting naderde ik de eerste klim. Het percentage ging omhoog, waarna het meteen al mis ging. Zodra de klim boven de 5% kwam begon het achterwiel weg te slippen.

Vervolgens maar weer gestopt. De rol nog strakker aangedraaid, opnieuw gekalibreerd, de band harder opgepompt, enz. Maar helaas loste dit het probleem niet op. Uiteindelijk de training opgegeven en maar het internet opgegaan. Hoe kan dit toch?

Later die week de motor los gehaald, alles opnieuw gemonteerd en de band nog harder opgepompt. Hopelijk kunnen we nu echt van start!

Klaar voor de start…GO!
Mijn tweede poging werd de Pyreneeën. De kwaliteit van de DVD was wel aardig. Het beeldmateriaal was lekker zomers. Als een echte tour rijder vol spanning begon ik aan de klim. 5%….10% en geen slippend wiel! GELUKKIG! Het echte werk kan beginnen!

Na een uur onderweg te zijn viel me op dat bij de wat stijlere klimmen, de trainer alles behalve lekker aanvoelde. Alsof je niet rond trapt, maar in een ei-vorm. Het leek alsof de horizontaal beweging langzamer ging, dan de verticale beweging. Dit vond ik echt heel storend. Hoe langer de klim, des te geïrriteerder ik er van werd.

Uiteindelijk heb ik 2 uur vol gemaakt. Ik stapte af met een redelijk voldaan gevoel en een gemiddelde HR van ongeveer 140.

De catalyst
Toch lichtelijk teleurgesteld in het klimgevoel, maar eens besloten om de catalyst te proberen. Door de catalyst was ik blij verast. Een simpel programma waar je blokken kan programmeren. In deze blokken zet je een wattage of slope en een tijd. Daarnaast kan je op de Tacxsite complete trainingsprogramma’s downloaden en inladen in de software. Deze programma’s hebben verschillende thema’s. Zo kun je schema’s downloaden om klimmen, snelheid of spinten te trainen.

Een nadeel hier is dat de gears op het schema overeenkomen met de versnellingen op een racefiets. Ik zat op een mountainbike en moest dus eerst de versnellingen omrekenen, zodat ik tijdens de training wel de juiste weerstand pakte. Een ander nadeel is dat je volgens het schema een bepaald aantal rpm moet halen. Echter komt dit niet op het scherm te staan. Je zal dus met een los blaadje erbij steeds moeten kijken hoe snel je moet ronddraaien. Het eindresultaat was een doorweekt blaadje met uitgelopen inkt.

Conclusie
De plaatjes en youtube filmpjes zien er schitterend uit. De marketingafdeling heeft dan ook goed zijn werk gedaan. Maar als je je verdiept in de wereld erachter, kom je een hoop ergernissen tegen. Kijk maar eens op de tacxforums. Je bent constant aan het installeren, verwijderen, configureren, terwijl je als fietser wilt fietsen. Daarnaast vond ik het eggie gevoel een groot bezwaar. Ook de afleiding van de rlvs vond ik ook niet voldoende.

Ik kon me beter vinden in de calayst functie. Als ze deze nog eens zouden uitbreiden, zodat ook de rpm’s worden weergegeven, dan vind ik dat echt een plus!

Al met al vind dit product een afrader!

Eindoordeel: