Mountain-bikers

Vandaag is het de laatste bikedag. We willen nog 1 keer flink de bergen in en vanaf boven de volledige wildkogeltrail rijden.

Mijn bike heeft inmiddels wel wat technische problemen, maar nog 1 keer moet wel gaan. We besluiten een klim te gaan maken vanuit Bramberg naar het Wildkogel hause op een slordige 2100 meter hoogte. De weergoden zijn ons een keer goed gezind en verwennen ons met een blauwe lucht en een lekker zonnetje. Heerlijk! We ploeteren en zweten!

Echter na 400 hoogtemeters is de zon toch wel erg fel. De temperatuur loopt op naar een 34 graden. We zien een waterval en besluiten even te stoppen en het hoofd te koelen. Heerlijk.

Inmiddels met de shirten op het hoofd gebonden in verband met de zon ploeteren we verder. Gespreksstof is er bijna niet, want de klim gaat als maar door tussen de 10 en 15 % en we rijden aardig door.

Uiteindelijk naderen we het Wildkogelhause. De panorama is schitterend! We besluiten nog net even iets hoger te gaan tot ongeveer 2100 meter. Nog een klein stukje van 15% naar 100 hoogtemeters. Helemaal gesloopt van de klim leggen we de bikes neer en gaan in het gras liggen. We genieten van het uitzicht en de stilte. Indrukwekkend!

Tijd om te gaan afdalen. In de verte komt er een cabine met freeriders aan. Die mannen moeten het ook warm hebben! We laten ze voor gaan en gaan achter hun aan.

Het eerste stuk is moeilijk te rijden. Er ligt nog wat sneeuw en er stroomt heel veel water. Technisch is het goed te doen.

Na de tweede switchback is het goed te rijden en het is genieten. Stuiteren, stenen, drops, hellingen, wortels, technisch, uitzicht. Het is perfect, moeilijk, maar perfect!

Tijdens het afdalen komen we ook een trailmoterrijder tegen. Deze iets wat vadsige, maar zeer vriendelijke Oostenrijker mit snor rijd het zelfde parcours alleen dan op de motor! Genau!

Op een tussen stuk merk ik ineens dat mijn achterrem niet meer werkt. Waarschijnlijk is door de hitte en de lengte van de afdaling de druk verdwenen. We besluiten heel even te wachten bij het bankje van Julian und Cristofer. tot de remmen iets minder heet zijn.

We naderen de eerste mindfucker en gaan er beide met gemak overheen. Dat was wel kicken! We gaan verder naar de tweede mindfucker. Net voor deze brute afdaling zitten er een 5 tal drops achter elkaar, waarvan de laatste zeer stijl en lastig. Ook hier vliegen we over heen. We hebben duidelijk de flow te pakken. Ook de tweede mindfucker wordt met gemak klein gemaakt!

Kort daarna rijd ook de Oostenrijkse trail motorrijder over de minderfucker heen. Met z’n 3e rijden we naar het volgende stuk. Eerst de bikers en daarna de motorrijder.

Eigenlijk eindigde daar de Wildkogel trail, maar omdat we nog een stukje op een video hadden gezien, wisten we nog een afdaling tot in Neukirchen. Ook dit stuk was erg leuk te doen!

Uiteindelijk komen we aan in Neukirchen en hebben zo’n slordige 1300 meter afgedaalt. Maar wat was dat fantastisch. Ik heb in mijn leven nog niet zo iets vets gedaan!

Berg omhohe: Bergen 2 – Joost und Freek 2
Berg ab: Bergen 2 – Joost und Freek 3

Vandaag op het programma, een korte klim, althans kort, 700HM. Voor Nederlandse begrippen veel maar voor Oostenrijkse begrippen een peulenschil. Eerst maar even naar boven fietsen voordat we een poging wagen aan de Rob-J Supertrail. We hebben vandaag geen navigatie bij, het is dus een zoeken voordat we wat aardige Oostenrijkse mountainbikers tegenkomen die ons vertellen waar we naartoe moeten. De helling is wederom stijl, het klimmen gaat hard en de hoogtemeters vliegen ons om de oren.

Even twijfelen we of we nog goed zitten, we zien onze Oostenrijkse vrienden nergens meer. Gelukkig heb ik Google Maps op mijn telefoon, echter is de kwaliteit van mijn scherm zo slecht dat zodra de zon ook maar een beetje schijnt het beeld niet meer af te lezen is, dat is vandaag dus het geval. Al snel komen onze Oostenrijkse vrienden ons weer voorbij, we zitten goed en besluiten om hun te volgen, dat is toch de kant die we op moeten. Eindelijk zien we het bordje, Rob-J Supertrail, een foto maken

en dan naar beneden…… Lopen. Het parcours is dermate technisch dat we amper aan fietsen toekomen. Af en toe lukt het ons om op te stappen en wat te fietsen maar dan ligt er weer een boom over de trail…. Jammer maar helaas. Eindelijk zijn we beneden waar nog het kleine bikepark op ons wacht. Deze rijden we nog 2x af om maar terug te keren naar het huisje….. het voelt een klein beetje als een nederlaag…. Bergen 2, Joost en Freek 1. Morgen staat de Wildkogeltrail in zijn totaliteit op het programma! De sneeuw verdwijnt nu heel snel dus dat moet gaan lukken.

Omdat we redelijk op tijd terug zijn bij het huisje besluiten we om nog even het Krimml watervallen attractiepark te bekijken. Betalen voor het parkeren, betalen om naar de watervallen toe te lopen…. pff wat een gezeik allemaal. Uiteindelijk zijn we er, schieten we een paar mooie plaatjes en besluiten we om maar weer naar het huisje terug te keren om aldaar te genieten van een ijskoude Kaiser in het zonnetje op het terras!

Vandaag stond een panorama trail op de planning. Technisch niet de grootste uitdaging, maar wel heel mooi en conditioneel. Er stonden immers zo’n 2000 meter op de planning, naar de markkirchel. De grens met Tirol en Salzburg. We vreesde voor sneeuw, maar dat was zaak voor later.

Na onze rustdag “mit enkele keizers” hadden we er allebei veel zin in. Een hele dag niet biken… tja… het is omdat het verstandig is voor de benen, maar we hadden liever wel gewoon gebiked. Maar gelukkige mochten we vandaag weer aantreden. 18 km klimmen en natuurlijk ook 18 km afdalen.

Het begin is meteen zwaar. We ploeteren naar boven en zien al snel de dorpjes onder ons kleiner worden. De helling is soms boven de 15% en het einde is nog lang niet inzicht.

Eenmaal aangekomen in de buurt van Krimml beginnen we met de trail en we mogen direct weer omhoog. De temperatuur daalt al flink. We houden wel de snelheid onder controle, want het is nogal een eind.

De trail beloont ons al vrij snel met schitterende uitzichten over een dal, beekjes, watervallen en landschappen. Het is werkelijke schitterend. Ik kan me niet voorstellen dat je hier geen natuurliefhebber van wordt.

Hoe hoger we komen des te mooier wordt het uitzicht. Langzaam naderen we de sneeuwgrens. Mijn tenen beginnen aardig te bevriezen. Uiteindelijk belanden we in de sneeuw. Hier loop nog een schitterend beekje naar beneden, met in de verte een fel groen dal. Schitterend!

We gaan verder omhoog en zitten inmiddels midden in de sneeuw om zo’n 1900 meter. We willen nog hoger, maar dat is haast onmogelijk. Het is koud en er ligt zo’n 8 cm sneeuw. We genieten nog even van het uitzichten en besluiten te gaan afdalen.

18 km alleen maar naar beneden! Dat wordt leuk! Het eerste stuk gaat langzaam, maar zodra de sneeuw verdwijnt gaat de snelheid omhoog. We vliegen naar beneden. Het blijft verbazingwekkend dat je uren omhoog ploetert en in no time weer beneden bent.

Op het einde van de trail gaan weer weer naar links de weg op. Dit is nog een 10 km alleen maar beneden. We halen enkele malen gemakkelijk de 71 km per uur!

Thuiskomend was het een schitterende dag met mooie uitzichten. Nu vlug nog even douche en dan een “keizer offen machen”!

Een rustdag, heerlijk!
Wat zullen we vandaag eens doen was de vraag, naar de Krimml Watervallen? De hoogste watervallen van Europa? Of misschien ergens anders naartoe met de auto?

Nadat we ontbeten hadden gingen we naar de supermarkt. Na eenmaal de nodige pasta’s, ovenfriet en ander voedsel gekocht te hebben dachten we, misschien is het ook handig als we een biertje kopen. We hadden al kennis gemaakt met het lokale Kaiser bier van Oostenrijk en besloten om hier een krat van te kopen.
Thuis aangekomen maar meteen lekker lunchen en een Kaiser in die kopf gieten! Nog ein Kaiser bitte! Christoffel zag ons vanmiddag al lopen met het krat en dacht, daar gaat mijn omzet!
Kaiser na Kaiser werd keizer gemaakt een slappe film (Paranormal activity) werd opgezet en gekeken. Wat saai eigenlijk zo’n dag niets doen, dan maar een route plannen voor morgen, eigenlijk toch wel zin om te fietsen maar een rustdag is ook wel eens goed!
Voor morgen 40km op de planning, 1600HM en dan toch de Krimml watervallen.
Voor nu is het een dag, de oogjes gaan wederom dicht.

Gruss Got

Het weer is nog niet al te best. We wilden eigenlijk naar de Wilkogel klimmen, maar onze lokale held en barman adviseerde ons dat nog niet te doen in verband met de sneeuw. Ons alternatief: Zwei maal “Mittel station” en vanuit daar de wildkogel trail naar beneden.

Dit betekende dus wel 1600 hoogtemeters. En na gisteren (1000 hoogte meters) en eergisteren (1000 hoogtemeters) was dat wel erg pittig.

Het klimmen ging toch nog bijzonder goed. Tevens kwamen we onze vrienden de koeien weer tegen. Eenmaal boven de kneeprotector aan en naar beneden maar. We moesten de snelheid aardig bepekt houden, want het was echt zeer glad. De trail bestaat voornamelijk uit gladde wortels, gladde stenen en drops. Het eerste stuk is daardoor ook niet te rijden. Hele diepe drops en heel veel modder en gladde stukken. Maar kort daarna kunnen we echt aan de slag. We dalen af tussen de stenen drops en wortels. Dit is echt mountainbiken. Sommige bochten moeten met passen en meten worden genomen. De gladheid maakt het kiezen van de juiste lijn nog belangrijker.

De trail bevat in het totaal twee mindfuckers. Afdalingen die technisch onmogelijk lijken te doen. Zeker met dit natte weer en gladde wortels.

Eenmaal aangekomen bij de eerste mindfucker. Rustig blijven kijken. Snelheid beperkt. Sturen en hop naar beneden! Fantastisch!
Ook de tweede minderfucker lukt het naar beneden te rijden! Wat een overwinning!

Uiteindelijk moeten we deze dag afsluiten. Dit was denk ik 1 van de mooiste mountainbike dagen die ik heb mee gemaakt!
We sluiten we de dag met een goede pizza en later een wel verdient biertje bij cristoffer. “Drink ein keizer, bin ein keizer!”