Trans-Provence 2012 Teaser from Trans-Provence on Vimeo.

Binnenkort is het zover, feeriden op de veluwe!

De posbank route is DE route in mijn achtertuin, al vaak heb ik daar de klimmetjes en de rechten paden bedwongen!

Nu wordt het tijd voor iets anders, feeriden op de veluwe.
We zullen een deel van de route rijden maar ook een deel niet, en dan wordt het leuk. Daar kom je de steilste en technische klimmetjes tegen en zullen je kuiten branden!

Wie heeft er zin om mee te gaan?!
Meld je aan voor 21-01 of 28-01, starttijd: in de ochtend.
De datum met de meeste deelnemers / of beide gaat door, ik ben er wel voor te porren om 2x te gaan

Mail naar info@mountain-bikers.nl of reageer op deze post!

Deze tocht staat heeeeeel hoog op mijn lijst: de TRANSVESUBIENNE!

Leuke trails zo dicht bij huis?! Daar moeten we een keer heen!

Het weekend van 2 juli was het zover, de raid des sorcieres.

Al vroeg in het seizoen hadden we deze bestempeld als zijnde laatste marathon/raid van het seizoen.

Dit omdat wij beide vader worden in augustus en onze vrouwen toch niet alleen willen laten bevallen mocht het zo ver zijn.

De beslissing om de Raid des sorcieres te rijden was zoals gezegd al vroeg in het seizoen gemaakt. Pas begin vorige week besloten we om hem ook daadwerkelijk echt te gaan rijden. Joost had in de voorgaande weken zijn pols geblesseerd en mijn fiets was kapot en werd afgelopen dinsdag pas opgehaald bij de fietsenmaker.

Al goed, wij zijn mannen van spontane acties en enige impulsiviteit hebben we ons in de voorgaande levensjaren ook eigen gemaakt.

Dit was het plan, zaterdag vroeg op de dag vertrekken zodat we rond het middaguur aan zouden komen op de camping. We zouden dan zaterdag nog even kort een tocht maken om de omgeving, ondergrond etc… te verkennen. Hoe ligt het parcours erbij, wat voor soort klimmen kunnen we verwachten welke buitenbanden gaan we gebruiken? allemaal vragen die op zaterdag beantwoord zouden worden. Daarnaast zouden we, ivm vroeg vertrekken op de zondagochtend, niet al te laat gaan slapen zodat we al fris en fruitig aan de start zouden verschijnen. Joost zou dan 100km rijden en ikzelf de 60km.

Al met al een mooi plan voor een schitterend, impulsief en geenzins aan chaos ontbrekend weekend.

Al snel werd het zaterdag en bij mij thuis ging de wekker om 08:00, ik moest mijn tas nog inpakken, de fiets klaar zetten en nog naar de fietsenwinkel om het 1 en ander te kopen. Een wakker en wel begon voor mij de dag op een rustige manier, kopje koffie lekker ontbijt…. shit, over een half uur moet ik gaan! Iedere dag heb ik haast, als ik naar mijn werk moet vertik ik het om de wekker 5 minuten eerder te zetten zodat ik wat meer tijd heb. Op de een of andere manier voel ik me als een vis in het water als ik haast heb…. misschien is het omdat je dan altijd een excuus hebt om iets te vergeten, ik weet het ook niet.

Deze zaterdag was dus niet heel veel anders dan mijn doordeweekse dagen, alleen nu met een mtb weekendje in het vooruitzicht.

Eenmaal onderweg en met een tussenstop bij de fietsenwinkel was ik rond een uur of 11:30 bij Joost in Eindhoven. Daar was het een kwestie van spullen overladen van mijn auto naar die van Joost en aankachelen.

Rond 15:30 waren we klaar op de camping, de tenten stonden netjes opgesteld en wij waren klaar om even snel een boodschap te doen om vervolgens op de fietsen te springen.

Het verkennen van de omgeving was leuk, we hadden van een andere campingganger een kaart meegekregen met wat MTB routes erop zodat we wisten hoelang de verschillende routes waren die rond de camping liepen. We zouden van de kaart een route van 17km gaan rijden, een lichte route met niet al te veel HM zodat we onszelf niet meteen in de vingers zouden snijden. Na een aantal KM’s op de route hadden we alleen nog maar asfalt gehad en al snel besloten we om het bos in te duiken en van de route af te wijken. Het bos is immers een plaats waar we ons thuis voelen, onszelf lekker kunnen uitleven en weer even fijn kind kunnen zijn! Als snel kwamen we een stuk route van de marathon tegen en besloten we deze te volgen.

Het was afwisselend leuk, snel en mooi! Een uur later besloten we om rustig aan naar de camping terug te rijden, we hadden al gauw over de 400hm gemaakt, niet heel veel maar dat is toch ongeveer 7 per minuut…… ?

Eenmaal terug bij de camping werden we opgewacht door een medebiker van de ATBBikers uit Brabant, nl. Joost.Hij was naar de ardennen gekomen om te trainen voor de TransAlp die over 2 weken van start gaat (succes nog!)

De tijd liep al tegen 19:00 en we besloten om een lekker bord pasta te maken en een welbekende Kaiser open te trekken. Hast ein Kaiser, Bist ein Kaiser is het motto!

Een aantal gezellige uurtjes met zijn 3en, een aantal biertjes later lagen we uiteindelijk om half 12 gestrekt om vervolgens rond 07:30 op te staan.

Wat een kou! de thermometer gaf 7 graden celcius aan…. daar hadden we niet op gerekend! Gelukkig kwam het zonnetje snel door en voordat we goed en wel op de fiets zaten steeg het kwik al snel boven de 10 graden.

Na een korte inschrijfprocedure konden we dan eindelijk van start, we begonnen met zijn 3-en en na een kort stukje asfalt doken we al snel de bossen in en begonnen we afwisselend te klimmen en te dalen. Lekker om warm te worden voor het echte werk. Als snel kwam de eerste echte klim, deze zegt veel over de vorm van de dag en die zat volgens mij bij ons alledrie wel goed! De klim was niet te stijl maar tekenend voor de rest van de tocht, redelijk lang, regelmatig en niet echt technisch. Zo waren ook de eerste afdalingen.

Al redelijk rap kregen we de eerste mooie klim waar we langs een bergrand, over een wat smaller pad naar boven klommen om, af en toe wat dikke mensen passerend, te genieten van het uitzicht. Na deze klim was de afdaling ook spectaculair, snel, glad en schreeuwend om een om zich heen grijpende Albert. Ik gaf hier gehoor aan een kon met een lekker tempo naar beneden zuisen, Joost en Joost die allebei op race banden reden moesten het tempo iets lager houden om grip te bewaren. Dit was uiteindelijk ook de afdaling waar Joost K zijn garmin zou verliezen… k*tzooi!

Onderaan de afdaling zag ik dat het zo ver was, een splitsing van de 60km met die van 100km. Ik zou mijn weg vervolgen zonder het aangenaam gezelschap van Joosten. Meteen na de splitsing begon voor mij de 2de lange klim, ik raakte in een lekker tempo en kon zo aanhaken bij iemand die mij passeerde. Ik volgende hem totdat hij de bosjes prefereerde boven de route, hij had de bocht niet overzien en moest flink in de ankers om niet compleet in de bossen te belanden, het was remmen of sturen en hij koos voor remmen (een verstandige keuze want sturen was sowieso niet gelukt…)

Al snel kwam ik bij de eerste stop en zag dat ik 16km gefietst had, de volgende stop was al na 8.5 km en had relatief meer hm dan de vorige etappe. Ook de 8.5 km vlogen voorbij en voordat ik het goed en wel in de gaten had was ik al halverwege… Er volgende nog een aantal snelle afdalingen en gestage klimmetjes maar de route was vooral heel mooi en de bevooradingen waren ok… voorziening van eten was goed maar drinken was beperkt tot limonade in 2 smaken, geen sportdrank.

Na de laatste stop was het voor mij nog 19km, ik dacht laat ik er eens flink gas op geven en keek voor vertrek op mijn klok 12:19, met nog 19km en 400+hm te gaan dacht ik, ik wil over 1 uur binnen zijn. Dat was dus even flink doortrappen na al 40km en 1000hm. Onderweg passeerde ik het mooiste punt van de route en ik moest het beeld even vastleggen.

De laatste afdaling!

Voordat we begonnen aan de tocht hadden we er al over gelezen, de laatste afdaling is er 1 om je vingers bij af te likken.

Technisch, snel, stijl en veel bochtenwerk. Toen ik in de laatste etappe de laatste afdaling inging wist ik meteen dat dit hem was en hij voldeed aan de verwahtingen! Schitterend om te zien wat je met een fiets kan doen op een bergwand. Draaien, drops het ging allemaal en al snel stond ik voldaan beneden om nog even snel over mijn schouders te kijken en te glimlachen… jammer dat het erop zit maar voldaan! 80km was ook goed gelukt!

Na de afdaling keek ik op mijn klok en zag dat ik over de laatste 19km inclusief het nemen van de foto 56 minuten had gedaan, al met al redelijk snel vond ik zelf!

Conclusie:

Een schitterende tocht, goed te rijden voor ieder niveau door de verschillende afstanden en de lage technische moeilijkheidsgraad.De stops waren ok, het eten was goed maar het drinken wat mager. Wel voldoende stops, 3 voor de 60km, 4 voor de 100km.Hele goede bewegwijzering, geen opstoppingen van mtb’ers, goeie sfeer en schitterende locatie! Al met al een aanrader voor iedereen!

Na de tocht was het nog een kwestie van het inruimen van de spullen en lekker terug naar huis rijden….
Een schitterende weekend met veel gezelligheid en een lekker stuk fietsen!

Vandaag stond de Lakebike 24 Challenge op het programma. Een 24 uurs race op aquabest. Wij, als ATBbikers reden mee met maarliefst 8 teams voor de 6 uurs estafette. De teams bestonden uit:

ATBBikers Team 1 Arnoud en Menno
ATBBikers Team 2 Richard en JoostB
ATBBikers Team 3 Jasper en Joost
ATBBikers Team 4 Wouter en Ralph
ATBBikers Team 5 Walter en Pieter
ATBBikers Team 6 Michel en Fred
ATBBikers Team 7 Apollo en Marco
ATBBikers Team 8 Liek, RobV en Voske

Ikzelf reed dus met Jasper. Afgelopen donderdag had ik nog even het parcours verkent. Mijn benen waren echter nog niet goed hersteld van de LCMT. Ik was benieuwd hoe het vandaag zou zijn. Het parcours lag er donderdag op sommige stukken mul bij, echter had het wat geregend, dus het zou er iets harder bij liggen.

Bij aankomst stond de tent van de ATBBikers al. Het zag er al leuk uit. Tevens was er door Mark gezorgd voor een fietsenrek! Goed geregeld allemaal.

Na alles klaargezet te hebben gaan we proefrijden. Eerst komt een lastige grasafdaling met bocht. Daarna is het rechttoe rechtaan via een pad en daarna langs het water over het gras. Dan gaan we links omhoog via de fietsbrug. Helaas kan je met uitzondering van 2 stukken niet op het fietspad rijden. Je rijdt dus in een hobbelige berm. Daarna volgt een lastige afdaling waarna je links draait richting de visvijver. Hier en daar zijn al natte plekken te bespeuren. Als het nog natter zou worden, kan het goed wel eens blubrijden worden. Daarna draaien we terug naar het tentenkamp via een smal paadje met nog wat technisch bochtenwerk. Dan ga je rechtdoor het bos in en kom je op de rode route van Best uit.

Als iedereen terug is van de verkenning gaat Jasper nog even met de zaag aan de haal om een lastige wortel te verwijderen (en natuurlijk om wat carbon frames te beschadigen). Niet zo zeer dat wij hem niet zouden kunnen rijden, maar om opstoppingen te verkomen.

Inmiddels is mijn schoonvader en vaste supporter Paulina ook gearriveerd. Zelfs Patrick kwam even kijken op zijn mountainbike! Zeer gewaardeerd kerel!!!!

Om 12:00 is er een korte briefing waarna het klaarmaken is voor de start. Jasper begin. Onze strategie wordt 2 rondes rijden en dan wisselen. Mijn insteek was knallen en die van Jasper ook. Bij de start zit Jasper er dan ook direct goed bij. Dat hij volgas gaat is te zien aan zijn gezicht!

De organisatie kan het aantal teams van de club zeker waarderen, want de speaker maakt er regelmatig een opmerking van!

De wissel komt er aan. Licht gespannen krijg ik de bidon en ik vertrek vol gas! Het doet direct al pijn, maar het is ook nog wat ritme zoeken en warm worden. Het pijnlijkste stuk vond ik nog wel het eerste rechte stuk langs het water en daarna de hobbelklim. Zeker als je wat bent afgekoeld. De eerste ronde kan ik mooi achter snelle Jelle kruipen. Mooi uit de wind. De jongen rijd goed door, maar wie snelle Jelle kent, weet dat dit eigenlijk geen fietser is.

Bij de eerste de beste wat moeilijkere passage gaat hij al onderuit. De schade valt mee. Kort daarna besluit hij weer te schuiven. Dit werkt niet echt, dus ik ga er maar voorbij.

Kort daarop werd ik ingehaald door de wereldkampioen Ives Verbruggen. Leuk om daar even in het wiel te rijden. Ik rij er de gehele ronde bij en wat me opvalt is dat hij andere lijnen rijdt dan dat de linten aangeven. Niet afsnijden, maar soms en net wat andere lijn, zodat de bocht wat soepeler gaat of dat je net wat mulzand mist. Dit lijkt me ook essentieel als je de 24 uur rijd. Het laatste stuk van mijn 2e ronde besluit ik hem even voorbij te rijden. Op de rechte stukken raak ik hem zelfs wat kwijt, maar bij het bochtenwerk komt hij al snel dichterbij. Bij de wissel neemt Jasper de bidon over. Eindelijk even de benen wat laten rusten en wat te drinken. Direct krijg ik van mijn vaste supporters mijn trui en een verse bidon.

Even terug naar het tentenkamp om te kijken hoe het met iedereen gaat. Als ik de meningen hoor vind iedereen het eerste stuk het zwaarste. Van mijn schoonvader hoor ik dat we tweede liggen en dat ASML eerste ligt. Dat had ik niet verwacht.

Na het 3e uur besluit ik eens op de lijsten te kijken en tot mijn stomme verbazing zie ik dat we eerste liggen met meer dan 2 minuten voorspong op de nummer 2. Ik besluit Jasper te informeren.

Bij de volgende wissel heeft het net flink geregend. Zoals verwacht is de modderstrook veranderd in een glijbaan. Voor mijn wissel sprak ik nog iemand die in de sloot erlangs was gedonderd. Aangekomen bij de strook besluit ik niet te twijfelen, maar gewoon er door stoepen. Voor me gaat er iemand onderuit waardoor ik moet uitwijken. Mijn voorwiel gaat over een strook, maar mijn achterwiel spint weg. Het gevolg is een glijpartij in de blub. Heerlijk. Als bonus krijg ik ook nog eens een lading kramp in mijn kuit! Gelukkig valt mijn schade mee en ik spring weer op de fiets en glibber weer verder. Ik probeer mijn verloren tijd nog goed te maken, maar dat doet wel veel pijn. Mijn dorst onderweg wil ik lessen met mijn bidon. Jammer dat de GPS chip niet zo lekker wegdronk. Ik ben dan ook blij als ik kan wisselen.

Tijdens deze rust plof ik in het gras langs de baan. Ik raak aan de praat met twee bikers en ik denk hun vriendinnen. We babbelen wat over ditjes en datjes. Ondertussen zie ik de ene na de andere ATBBiker voorbij komen. Menno gooit nog wat kledingstukken naarmij. Dat is voor het eerst dat een man dat doet naar mij!

De laatste wissel komt er aan. Ik ga nog 1 keer vol van start. Het is even warmworden. Gek genoeg gaat dit rondje beter als de vorige. Ik kan aardig mijn ritme vinden en kan mijn tempo weer wat opvoeren. De aanmoedingingen van de groep, mijn schoonvader en Paulina doen me ook goed. Daarnaast moedigen de 2 dames van de bikers waar ik net mee stond te kletsen me ook aan. Hartstikke leuk! Aan het eind van de ronde sprint ik de wisselzone in waar Jasper het af mag gaan maken. We liggen nog steeds eerste.

ASML ligt inmiddels vergenoeg achter, maar je weet maar nooit. Jasper gaf al aan er komt niks blauws voorbij. Eigenlijk zat het wel goed. Vanaf het 2e uur hebben we eerste gelegen en als het materiaal heel blijft, dan komt het goed. Vol spanning kijkt iedereen naar de blauwe redbullboog. En Jawel, daar komt Jasper aan! Supergaaf! De eerste plek is binnen!

Kort daarna komen de de andere ATBbikers binnen. Iedereen is moe maar voldaan.

Bij de prijsuitreiking zie ik plots dat de jongens waar ik eerder mee heb zitten kletsen. Zij zijn derde geworden. We lopen naar het podium en ik schud ze de hand waar 1 van hen zegt… JIJ!!!  (eerder hadden ze me nog aangemoedigd haha!)

Volgens mij heeft iedereen een hele leuke dag gehad. Iedereen bedankt voor de gezellige dag en de felicitaties!

Filmpje van de prijsuitreiking:

Uitslag 6 uurs ATBBikers

Overige uitslagen:

Na een aantal weken van voorbereiding was het eindelijk zover. De LCMT stond voor de deur. Of eigenlijk stond Jurgen voor de deur, maar dat betekende wel 4 dagen mountainbiken in de Ardennen. De LCMT zou ons gaan verwennen met dagelijks afstanden rond de 90 km en 2000 hoogte meters. Ik had er ongelofelijk veel zin in!

Zoals ik al zei stond Jurgen (en Kees) mooi op tijd voor de deur. Even vlug inladen en wegwezen. Het is een kleine 1,5 uur rijden. Onderweg zit de stemming er al snel in. Eenmaal in België komen we al snel JoostB en Richard nog tegen. Ze reden in een soort dinkitoyautootje met JoostB achter het stuur! Het was een schitterend gezicht.

De aankomst is in Stavelot
Bij aankomst gaan we naar de kantine en halen we ons startbewijs op en een zak met goodies, daarna is het prepareren en naar de wachtruimte langs het veld heerlijk in de zon. Wat me opviel was de enorme treurnis van de accommodatie. Ik moest vlug nog wat kilo’s lozen. Binnen in het complex leek het op een soort Russische tweederangs psychiatrische inrichting. Zoiets als uit de film, vlak voordat het meisje wordt opgepeuzeld door het alles verslindende monster. Ietwat onrustig geworden haastte ik weer naar buiten.

Inmiddels 500 gram lichter zijn we helemaal klaar voor de start. Alleen Jurgen rijdt zelf niet mee omdat hij nog teveel last heeft van zijn knie. Hij rijdt direct door naar Houffalize om daar zelf even wat rond te rijden.

ETAPPE 1 : Stavelot – Houffalize (90 km – 2.150 hm)

Eindelijk klinkt het startschot en we zijn los. Heerlijk. Lichtelijk gespannen voor wat me te wachten staat. Op het eerste stuk is het vrij druk en dus is het soms wat wringen. Bij de eerste echte klim worden we al direct getrakteerd op het moois de Ardennen heeft in de vorm van een uitzicht. We klimmen over wortels en dalen over stenen. Heerlijk. Na een lekker snelle afdaling komen we bij de eerste stop. Wat me direct opvalt is dat er veel te krijgen is. Er zijn verschillende soorten sportdrank, koeken, broodjes, rijstenpap, gedroogdfruit, normaal fruit, enz.

Na de stop volgt het eerste deel voor de wedstrijdrijders. Het is een lange klim. Mijn benen zijn nog verdraaid goed, dus ik besluit de klim vol in te zetten. Het klimmen gaat heerlijk. Hier en daar haal ik nog wat rode bordjes in. Leuk is het dan als men dan even naar jouw stuurbordje kijkt en denkt, hey die is wit? Ik begon wel spijt te krijgen van mijn keuze om in het zwart te rijden ivm de aanhoudende zon. Vlak voor het einde van de tijdrit wordt ik voorbij gehaald door JoostB. Ik dacht dat JoostB rustig aan zou doen met zijn knie. Kennelijk heeft een bezoekje aan de beruchte Russische dokter Vukuvic hem goed gedaan. Alleen tape was het toch? Jaaaahja! De eerste ATBbikers chrone werd dus gewonnen door JoostB. Als het maar een Joost is

Na de laatste pauze rijdt JoostB lek. Ik besluit even te wachten. Kees en Richard rijden alvast door. Mijn gekozen positie en de pompbeweging geeft kennelijk een grappig vertekend beeld. Veel bikers komen lachend voorbij. Waar ook GI-Joe. Maar dat vond ik een gemene lach! Tijd om hem eens bij te halen en hem aan de tand te voelen. Eenmaal weer opweg halen we GI-Joe al snel bij. Echter door zijn goed gekozen camouflage weet hij de dans te ontspringen.

De laatste kilometers gaan toch redelijk goed. Bij aankomst bij de finish krijgen we nog wat te drinken, een broodje en een pannenkoek. Goed geregeld! Daarna is het spullen naar de kamer brengen en naar het avondeten.

S’avonds gaan we nog even naar het terras om de dag te bespreken.

 

ETAPPE 2 : Houffalize – Saint-Ode – Houffalize (96 km – 2.350 hm)

Na een goed uitgebreid ontbijt en veel koffie is het tijd om te starten. Benieuwd wat de dag zal brengen. Vandaag zou het een hele technische etappe worden. Grondig analyseren we de rit. Al snel kwamen we tot de conclusie dat het “venijn in de staart zat”! Ik was benieuwd en ook een beetje gespannen. Vlug maar eens 500 gram lichter worden en dan van start. Ook Jurgen start mee vandaag. Zijn bedoeling is om ettappe 2 en 3 mee te rijden.

In het begin hebben we meteen leuke technische stukken. Bijna mis ik een afslag in een afdaling. Onderaan de afdaling liggen losse stenen en daar moesten we meteen links. Gelukkig gaat het goed. Ik herken weer bepaalde stukken van het clubweekend. Ook een schitterende afdaling die uitkomt bij het bruggetje. Deze keer zat er niemand voor me, dus ik kom heerlijk naar benden vlammen. Alleen ipv door het water, gingen we direct links stijl omhoog. Het begint iig weer goed. Wat een klim. Zo wordt je iig goed warm. Helaas moet ik er halverwege af door een stuurfout van mijn voorganger. Eigenlijk heb ik daar een gruwelijke hekel aan, maar het kan ooit gebeuren. Helaas. Ik loop verder naar boven en besluit even te wachten op de rest om ze mooi op de foto te zetten. Al ploeterend zie ik Kees aankomen.

Als iedereen boven is gaan we verder. De klim loopt verder omhoog. Het blijkt nog een aardig lange klim te zijn. Maar ook weer heerlijk om te doen. Wat volgt zijn makkelijke wegen naar het volgende rustpunt. Met Joost B voorop gassen we goed door naar de volgende stop. Het gaat vlotjes. Achter ons verschijnen enkele rode bordjes, die kennelijk uit de wind willen rijden. Ik denk dat het de bedoeling was van de organisatie dit stuk rustig te rijden en wat te herstellen, want het stuk dat volgde! We rijden eerst een dorpje in met een steile asfaltklim. Langzaam veranderd de klim in een breed bospad, waarna de klim nog eens veranderd in een steile singletrack. Ik stoemp naar boven. Eenmaal bij het wat afvlakkende deel raak ik een grasrand en moet er toch even af! #$@#$#@$. We rijden verder, maar deze klim begon toch al wel wat pijn te doen.

Stom, stommer, stomst
Opnieuw komen we aan bij een hele steile klim. Ik besluit er weer voor te gaan. Al zie ik de boy’s in green voor ons al wat klungelen. Op ¼ van de klim moet 1 van de groenen er af. Hij beluit dit op zo’n manier te doen dat hij zelf op het pad gaat staan en zijn fiets de rest verspert. Gezien mijn eerdere aanvaringen was ik nu lichtelijk geïrriteerd. Ik vraag de man vriendelijk de volgende keer iets minder “royaal” af te stappen en rekening te houden met andere rijders. Iets wat mopperend lopen ze naar boven. In mijn irritatie besluit ik de klim nog eens te proberen. JoostB liep al vast naar boven en verklaarde me voor gek. Ik ga terug naar benenden en zet nog eens aan. Helaas was het kruid al wat verschoten. Ik kom tot ¾, maar daarna was het op. Gelukkig ging na dat stuk de klim nog even door en mijn benen waren door die actie al goed aan het verzuren en jaha, er kwamen nog meeeeer dan genoeg hoogtemeters. “Het venijn zat immers in de staart, oehhoe!” Dat was dus geen slimme actie!

De eerste technische stukken

We kamen aan bij de eerste technische passages. Het ging om boompjes en wortels heen. Steile korte klimmen over wortels, haaks weer draaien, losse zandstukken en weer steil klimmen. Ja dit is wel erg mooi! Op sommige stukken is het wel lopen. JoostB ben ik inmiddels kwijt geraakt na mijn opblaasmomentje. Mijn benen doen stieken toch al wel pijn. Gelukkig maar, want de volgende stop lag boven op een hele gemene klim. Deze begon heel steil en veel mensen trokken direct de wandelschoenen aan. Ik probeerde toch alles te fietsen. Na nog wat kort daalwerk krijgen we nog wat blubberlopen, ging de klim verder. Deze draaide mooi naar boven, bovenaan zag je een streep van licht het bos invallen. Ik dacht, nu zullen we er wel zijn. Eenmaal daar ging het toch nog even door. Het was toch wel een mentale dreun.  Na de zoveelste bocht, zag ik in de verte de laatste stop. Helemaal boven op. Nog even een gemeen stukje klimmen over een open veld, maar wat was ik blij bij de stop te zijn. Iedereen had het zwaar en we moesten nog zeker een 600 hoogtemeters en wat technische stroken.

Wat volgde was een lekkere snelle afdaling. Samen met JoostB en Kees vlak daar achter knalde we naar beneden.Helaas zagen JoostB en ik een afslag niet waardoor we doorgingen verder naar benenden. Toen de trail uiteindelijk eindigde in een doodlopend stuk kregen we door dat we verkeerd zaten. Kees zat gelukkig wel goed. Via de GPS wisten we weer op de route te komen. Wat nu volgde was het volgende technische stuk. Ook hier was het strak langs de kant om opstakels heen. Enkele diepe drops en gladde wortels. Plots hoor ik achter me JoostB vallen. Even schrik ik, we rijden immers langs een kleine afgrond. Maar het valt allemaal mee. De man van staal zit al weer op zijn fietst en rijd weer door. Daarna volgt nog een steile afdaling en nog wat leuke technische stukken met stenen. Hier mountainbike ik voor. Dat was echt top. Ik merk dat ik hernieuwde energie krijg van dit. Het tempo gaat weer iets omhoog.

De grote grap van Achouffe
We komen langs de rotswand van de vaste route en de klim die volgt. Ik merk al weer snel dat mijn benen het Tempo van JoostB niet bij kunnen houden. Ik besluit hem “te laten lopen op de fiets”. Langzaam begin ik naar het einde te smachten. Opgelucht ben ik dan ook als ik Achouffe binnen rijd. Wat een zware tocht was dit. De zwaarste die ik tot nu toe heb gereden. Maar we zijn er! We rijden door het dorpje van de Witte Engel richting Houffalize.

Plots zie ik mensen lopen op een belachelijk steile klim. Ze lopen met een mountainbike. Dat betekend dat wij daar omhoog gaan. Op dat moment dacht ik… Dit kan niet, ik wil niet, … maar de pijl wees onverbiddelijk naar rechts. Toch maar verstand op nul en rechts af naar boven stoempen. De klim begint stijl, met meteen een scherpe bocht. Daarna zwakte deze iets af om kort daarna weer stijl te worden. Ik ben de enige die nog op de fiets zit en ik wordt tijdens de klim nog door verschillende mensen aangemoegdigd. Bijna boven kom ik Kees tegen. We besluiten samen verder te rijden. We komen over het stuk dat we met het clubweekend reden om naar de routes te gaan. Als we Houffalize binnen rijden is er nog 1 verassing. We gaan niet naar het hotel, maar eerst nog een stijle asfaltklim op. Mijn benen doen echt zeer. Wat volgt is nog een mooie trail afdaling en een heel steil einde. En dan is het toch echt zo ver. De finish is in zicht. Samen met Kees rijden we over de finish. Maar wat doet alles een pijn. Ik ben echt gebroken. En dan moeten we morgen nog een dag. Het venijn zat… JAWEL… in de staart. S’avonds op het terras praten we wat na. Na 2 la choef voel ik me al licht tipsy. Misschien is het wondersap uit de regio wel het anwoord tegen het zware leiden. JoostB en ik besluiten er dan nog maar 1 te bestellen.

Jurgen
Tja, Jurgen… Die had zich verheugd op een leuke etappe. Laat hij nu net de zwaarste hebben uitgekozen van de 4 dagen. Hij was aardig naar de kloten. Maar Jurgen is altijd optimistisch en ook nu weer. Mijn comlimenten Jurgen!

 

ETAPPE 3: Houffalize – La Roche – Houffalize (90 km – 2.000 hm)

In de ochtend zijn mijn benen wonderbaarlijk goed. Ik had verwacht niet meer te kunnen lopen, maar het valt me reuze mee. We krijgen in het begin meteen wat technische stukken voorgeschoteld. Wortels, een hele steile afdaling en grote stenen. Alles gaat nog goed. Al vrij snel komen we bij de “rots”. Ik had hem graag willen rijden, maar helaas was het zo druk, dat het lopen werd. Even wilde ik brutaal zijn en hem toch rijden. Maar mijn mede bikers waarschuwde me voor de dood die kon volgen :S. Zucht.

Daarna kregen we de legendarische clubweekend klim. Heerlijk als deze ook lukt. Mijn benen doen het goed. Ik rijdt inmiddels samen met een behendigd mannetje op een wat oudere specialized. Het leuke van de LCMT is dat de meeste mensen heel toegankelijk zijn (enkele uitzonderingen daargelaten, zie rots). Samen klimmen we verder. Al snel leer ik dat hij een ervaren rot is op het gebied van technisch werk. Het adviseert me de herdersmarathon volgend jaar. Uiteindelijk blijken onze snelheden te ver uit elkaar te liggen en ik besluit door te rijden. Ik heb al wel geleerd dat klimmen op je eigen tempo enorm belangrijk is.

Opnieuw komen we langs de beruchte rotswand. Voorbij de rots gaan we nu niet richting de klim, maar gaan we links af. Richtig la Roche.

Het parcours wordt iets minder spectaculair tot bij la Roche. Dan volgt een leuke afdaling en komt er een onmogelijke klim. Althans voor mij met de voorgaande dagen in de benen. Ik probeer het nog wel, maar halen doe ik het niet. Ik denk als ik nog verse benen had gehad, ik hem wel had gehaald. Het vervelende van dergelijke klimmen is dat het naar boven lopen onderhand net zo zwaar is als fietsen. Eenmaal boven besluit ik wat foto’s te maken. Dit heeft geresulteerd in dit adembenemende plaatje:

Kees geeft de bloemetjes nog wat water en we rijden verder.

Het is nog even wat klimmen en daarna een mooie technische afdaling. Het is sturen en flowen naar benenden. Eenmaal benenden komen we bij de eerste stop. Hier komen we JoostB tegen.

De klim die volgde vond ik echt schitterend. Constant omhoog maar wel goed te doen. Eerst over asfalt en daarna over gravel en bospad. Het is echt een lange klim. Ideaal voor een klimmonster als JoostB. Al snel verlies ik hem uit het zicht. Maar ik blijf bij mijn eigen tempo. Na het eerste stijle stuk kom je op een soort van binnenplaats waar je uitkijkt over het parcour dat omhoog loopt. Mooi om alle fietsers daar omhoog te zien klimmen. Na dat stuk gaan we nog rechts om vervolgens te gaan dalen. Daarna klimmen we door een open veld weer naar boven. Langzaam vind ik weer aansluiting bij JoostB.

Veldrijden
De trail heeft zich ingeruild voor hobbelgras. Niet mijn ding. Ik hoor JoostB vloeken op een dusdanige manier, dat ik bijna denk dat dit stuk voorhem de volledige LCMT verpest. Gelukkig komen we kort daarna bij de laatste stop. Helaas wijken we nu af van de GPS. We krijgen een ontzettend lange asfaltafdaling. Wat ontzettend jammer. Wat zeg ik? Ik scheer mijn benen toch niet! Ik heb toch profiel op mijn banden. Ik klim toch niet al die stukken om met asfalt naar beneden te gaan. Ik was echt een beetje verontwaardigd. Eenmaal beneden gaan we gelukkig het bos nog in. We krijgen nog enkele technische stukken. Gelukkig maar.

Een ezel trapt niet twee keer in de grap van Achouffe
We rijden Assouf binnen weer langs de Witte Engel. En nu laat ik me niet foppen. Mijn verwachting is dat we weer die klim krijgen. Mijn benen zijn beter dan gisteren. En jawel we krijgen hem weer. JoostB voor me. Hij komt het steile stuk goed boven en ook de scherpe bocht gaat goed. Ik hoor een kreet van blijdschap! Netjes! We ploeteren verder naar boven. Ik weet zeker dat we de asfaltklim van een dag eerder ook nog krijgen, en jawel. We gaan daar naarboven om vervolgens weer een mooie singletrack naar benenden te rijden. Daar is de finish weer! Het ging beter als gisteren. Iedereen is duidelijk minder kapot dan gisteren.

Na het eten gaan Jurgen, JoostB en ik nog even naar het teras. Immers bleek het wondersap gemaakt door de plaatselijke kabouters goed te werken. Vandaag ging het duidelijk beter, dus dat moet wel daaraan hebben gelegen. Opvallend was dat de kabouters zelf naast het bier maken ook nog zelf in de bediening werkte. Ik vraag me af of dit puur als marketingonderzoek is bedoelt, of dat ze extra inkomsten zochten.

Verder werd de avond opgeleukt door een spetterend optreden van Band modo rock.

Het was spetterend van de af en toe los schietende stoma’s. De gitarist is een echte oude rocker en jamde er goed op los. Af en toe op de knieen met leesbril om te kijken waarom er geen geluid uit zijn gitaar kwam. De nummers van onder andere Amy Whinehouse kregen ze de volledige aandacht van de zaal. De zangeres, waarschijnljk tevens bejaardenbegeleidster, wist werkelijk elke noot vals te raken. Gelukkig voor de stokdove gitarist en toetsenist. Ach, als wij getuigen zijn van een maatschappelijk project om lastige hangbejaarden van de straat te houden, wie ben ik dan op dit te bekritiseren

Na enkele glazen kaboutervocht en beschadigde trommelviezen gaan we naar de hotelkamer. Voor de laatste keer met Jurgen in 1 bed!

 

ETAPPE 4 : Houffalize – Stavelot (95 km – 1.900 hm)

We beginnen de dag vroeg. Ik stauw me nog een keer goed vol tijdens het ontbijt. We mogen voor de massa starten op eigen beweging.

Om 8:30 staan we klaar om te vertrekken terug naar Stavelot. Lekker optijd. Bij de start voel ik mijn benen wel, maar bij de eerste klimmen gaat het al vrijsnel de goede kant op. We beluiten bij de stops niet meer op elkaar te wachten, omdat te lang wachten de benen doet verzuren.

Op het eerste stuk van de eerste goede klim loopt mijn ketting achter tussen het wiel en grootste blad. Al vloekend sta ik aan de ketting te trekken. Gelukkig stopt er een mede biker die bereid is even te helpen (ja dat is de LCMT). En binnen notime is het probleem verholpen. Nog een kleine tweak aan mijn achterderrailleur en ik kan weer verder. Ik besluiten even samen met de goede man en zijn vriendin te rijden. Vriend en vriendin blijken samen de TransAlp te gaan rijden. Verwonderd en enthousiast uit ik mijn jaloezie. Echter deelde het mannelijke deel van het stelletje mijn enthousiasme niet. Hij vond het eerder lastig. Er was een groot snelheidsverschil. Tja, dat weet je van te voren. Bij de eerste technische afdaling raak ik het stelletje kwijt. Ik besluit ook niet te wachten.

Gelukkig zie ik tijdens het klimmen in de verte Kees. Samen klimmen we een stuk. Een stuk verder haal ik ook JoostB bij. Met JoostB voorop en ik erachter rijden we verder. Het tempo lag wat mij betreft goed, maar een wat onfatsoenlijke biker beluit JoostB af te snijden. Tja, dat moet je niet doen. Langzaam voert JoostB het Tempo op, waarop ik zeker bergop hem laat gaan. Het lukt me wel steeds op de rechte stukken het gat weer dicht te rijden. Na de eerste stop veranderd de omgevind aanzienlijk. Het krijgt een beetje een Engels karakter. De paden zijn niet mega technisch, maar wel mooi. Af en toe worden we beloond met super snelle afdalingen en mooie uitzichten. Zo ook een steile afdaling met in de verte een dorpje met een kerk. Daarna volgt weer een mooie lange klim. Eerst vrij technisch en later over de weg, om af te dalen naar de 2e stop. Na een korte pauze rijden we verder. We rijden een hobbelpaadje op en zien in de verte bikers op een steile klim lopen. Ik zeg nog, moeten wij daar nog omhoog. Het antwoord wist ik al. Het was goed stijl en lang, maar technisch goed te behappen. JoostB en ik kwamen dus goed boven. Af en toe zaten we echt in niemandsland, alsof we met zijn twee aan het biken waren.

3 dagen lang was de route perfect uitgezet, maar nu leken we het slachtoffer te worden van sabotage. De pijl staat naar rechts, maar er komt een hele groep bikers terug.

Via mijn GPS loods ik iedereen de goede kant op. Gezamenlijk dalen we af. Eigenlijk vond ik dat wel een mooi moment. Eenmaal benenden gaan we via het asfalt weer omhoog. En dan knak ik. Mijn motivatie keldert en mijn snelheid valt hard terug. JoostB zie ik uitlopen, maar het kan me niet boeien. Even stop ik om wat te drinken en langzaam peddel ik verder. Goed gaat het niet meer. Een stuk verder staat weer een hele groep te klungelen. Ook hier is een pijl weggehaald. Ik wijs iedereen weer de goede kant op en dit is net de motivatie die ik nodig heb. In een lange intercity vliegen we verder. Iedereen achter elkaar. Het leek wel de tour de France. In de verte de koploper, Joost B en een aanval vanuit het peleton om het gat dicht te rijden. Echter lukte het niet het gat te dichten. JoostB komt als eerste bij de laatste stop

Daarna begint de chrono en komen we bij de laatste 20 km. Ik rij weer samen met JoostB. Ook hij begint scheuren te vertonen. Ik was al even bang dat het misschien een robot was (van Richard weet ik hem namelijk zeker ). Memorabel vond ik 1 van de laatste klimmen. Eerst lang asfalt en daarna het bos in. Hij was erg mooi, maar deed ook veel pijn. De afdalingen die volgde waren de mooiste van de gehele LCMT. Eerst snel met een overgang naar technisch. Een grote steen, ideaal als lanceerstuk om over een technisch deel heen te springen. Een trail langs een afgrond met plots technische stukken. Eerst wortels op een smal stuk en daarna een stenenpassage. Echt supervet!

Eenmaal beneden zit het er echt bijna op. Nog wat asfalt en dan rijden we de Russische staatsvoetbalclub binnen. Jurgen stuurt ons nog even de goede kant op. Er stond maar liefst 1 persoon te klappen en volgensmij was dat de organisator Ach, ik doe het ook voor me zelf. Rond het veld rijden we over de finish. Met een glas champagne bespraken we nog een laatste schitterende passage. Ook Kees kwam voldaan over de eindstreep. Hij mocht als klap op de vuurpijl nog even een interview geven.

Eenmaal in het gras zit ik wat voor me uit te staren. Zo kennen ze me volgensmij niet. Ook Kees valt het op. “Wat ben je rustig? Dat ben ik niet gewent…”. Ik was blij en teleurgesteld dat het er opzat. Ik heb hier naar toe gewerkt en met veel plezier, en nu is het voorbij. Ik vond het eigenlijk wel erg jammer. We krijgen van de organisatie nog een flinke lading pasta en dan zit het er toch echt op. We laden de auto in en rijden aan. Onderweg heb ik nog heerlijk liggen slapen en eenmaal thuis ben ik echt op.

Iedereen bedankt voor de gezelligheid en ondersteuning! Ik heb echt genoten! Richard, volgendjaar als chrono?

Verder heb ik alleen maar goede woorden voor de oragnisatie, al vond ik het eten op de eerste dag wat vreemd. Bij het ontbijt is genoeg te krijgen. De stops zijn bourgondisch. Alle voorzieningen zijn aanwezig. Wij hoefde alleen te eten fietsen slapen en kaboutersap te drinken.

 

Ooit zijn we begonnen met een rondje Best. Een stuk van 10 kilometer waar ik onderweg 2 of 3 keer moest stoppen om adem te halen. Vandaag stond de eerste echte Ardennen marathon op het programma. We hadden geen idee wat we konden verwachten, maar we vonden het een logische volgende stap. De eerste marathon van het seizoen was de 75 km van de Raid vtt Olne-spa-olne.

Bij aankomst is het parkeren goed geregeld. Op een groot veld kan geparkeerd worden en het is er niet druk. Waarschijnlijk heeft dit ook te maken met de slechte weersvoorspellingen, maar tot nu toe was het droog.

Tijdens het uitladen merken we dat de sfeer anders is dan bij andere tochten. Het is wat meer gespannen en we zien meer afgetrainde deelnemers. Volgens de beschrijvingen zouden er periodieke massa starten zijn. Maar ik denk vanwege de beperkte inschrijvingen dat dit achterwegen is gelaten. We konden dus meteen starten.

Tijdens de eerste klim voelde mijn benen al meteen goed. Langzaam kwamen we in het ritme. Ik probeerde niet te hard van stapel te lopen. Ook de eerste afdaling was al leuker dan welke afdaling ook in Nederland. Na nog wat klimmen en dalen krijgen we een leuke schotterstrasse afdaling. Na deze afdaling besluit Freek even in de berm te parkeren. In een asfaltbocht lag wat los zand. Bij gebrek aan tractie belande hij dus in de berm. Zonder schade gelukkig. Bijgekomen van het lachen gaan we verder. Dan krijgen we eindelijk de eerste echte Ardennen afdaling. Deze was smal met leuke diepe wortels. Helemaal ons ding. We stuiteren in volle vaart naar beneden. Het mooiste was dat het gewoon kon. Er was (bijna) nergens oponthoud door remmenknijpers. Met een grote glimlach komen we beneden.

Kort daarna kregen we de eerste echte klimuitdaging. Het was geen hele lange klim, maar hij was wel echt steil. Ik poederde naar boven en ik zag mijn hartslag over het omslagpunt gaan. Wat had ik dit gemist zeg. Al die duurtrainingen, nu eindelijk weer pijn leiden! In de klim zat een nog een bocht. Ik dacht dat zal wel het einde zijn van de klim. Stom natuurlijk, want dan stel je je er op in. Eenmaal bij de bocht bleek de klim nog wel even door te gaan. Mijn lichaam begint wat te protesteren. Een stemmetje in mijn hoofd zei zachtjes “Joost, zou het niet lekker zijn om even te kunnen staan? Even uitrusten? Heel even maar!”. Gelukkig weet ik dat als ik dat had gedaan, dat Freek mij gruwelijk op mijn donder had gegeven. Door ploeteren dus! Eenmaal boven overheerst dan ook een heerlijk gevoel van voldoening.

We rijden richting Theux. Theux is voorons geen onbekend gebied. We hebben hier al een aantal maal vertoefd. Het is een zeer mooi gebied. Via het kasteeltje (startpunt van de vaste route van Theux) gaan we achterlangs naar beneden. Het is een korte, snelle, maar zeker een leuke afdaling. We gaan door Theux heen en richting Spa. Het is nogsteeds droog en her parcour ligt er goed bij, maar langzaam wordt de lucht donkerder en donkerder.

Er zitten toch aardig wat stukken asfalt in de route. Meestal vind ik dat wel jammer, maar nu vind ik het wel prima. Het stuk richting Spa is niet al te gek moeilijk. De kimmen zijn goed te doen en de afdalingen gewoon leuk.

Na de draai in Spa gaan we terug richting Onle. Er volgt direct een leuke afdaling met sprongetje en op het einde wat leuke wortels. Weer lekker stuiteren dus. Daarna is het weer even recht toe recht aan en begint het te regenen. Tijdens de volgende afdaling is dat direct merkbaar. De afdaling gaat over een smal paadje. Door alle geulen en slijk is het essentieel de goede lijn te kiezen en goed vooruit te kijken. Het smalle paadje eindigt om een soort rots waar je steil van af moet. Hiervoor fiets ik. Wat is dit leuk zeg!

Na een lange klim volgt weer een leuke afdaling. Ik besluit de mensen voor me even in te halen. Ik schiet naar beneden en ik hoor halverwege wat mensen roepen. Ik dacht “het zal wel”. Echter riepen ze “à gauche”! Of terwijl linksaf! Ik had nergens een markering gezien, dus het was maar goed dat hun er stonden. Weer terug omhoog kregen we direct een afdaling. Deze was Leuk en steil met wat wortels. Freek kom mooi nog voor wat mensen langs, maar ik zat er helaas achter. De mountainbiker voor me glijd met een geblokkeerd achterwiel naar beneden. Ik zoek nog even om er voorbij te gaan, maar het einde is al in zicht. Gelukkig heeft Freek er wel van kunnen genieten.

Het aantal te rijden kilometers neemt snel af. Dan volgt de special. Een steile technische klim die door de inmiddels ontstane modder ook nog eens glad is geworden. Het werd hard stoempen. Mijn hartslag gaat weer over vlot over het omslagpunt. Even wordt de 185 aangetikt. Ik blijf zitten en stoemp me een weg naar boven. Even ben ik Freek kwijt, dus ik neem wat gas terug, en daar komt hij al weer aan.

We komen aan bij de laatste stop. De route blijkt korter dan gedacht. Wij gingen uit van een 75 km. Het bleken er 65 te zijn. Wel jammer, want het ging eigenlijk prima. Door de regen werd het bij een afdaling nog wel even glijden, maar dat hoort erbij. De laatste stukken waren redelijk eenvoudig. Jammer was het laatste akkerpad naar de finish. Door de regen was dat een blubberpad geworden, en als je nog een beetje schoon was, was je dat nu echt niet meer.

We passeren de finish en zijn beide tevreden. De eerste Ardennenmarathon zit er op. En wat vonden we het vet. Terug in de auto de gehele route nog eens besproken. Wat smaakte dit naar meer!

http://www.raid-vtt-olne.be/topic/index.html