Mountain-bikers

Het was weer eens vroeg opstaan op zondag, maar het is natuurlijk voor een goed doel. Vandaag stond de Specialized Gulpen toertocht op het programma. Tijdens deze mooie tocht zouden we ongeveer 1100 hm maken. Lekker om na de winter weer vol te gaan knallen. Tevens hoopte we onze laatste nare ervaringen met de Gulpen te kunnen vergeten.

Eenmaal aangekomen op de parkeergelegenheid is het niet echt druk. Lekker een muziekje op. De chaotische klanken van The Prodigy paste goed bij onze voorbereidende activiteiten. Na wat hectiek, tijd om in te gaan schrijven.

Het weer leek heerlijk en er stond een lekker zonnetje. Echter was de wind de mindere factor. De harde wind maakte de eerste 15 km dan ook zwaar naar mijn gevoel. Het was al weer even geleden dat er intensief geklommen was, dus dat is altijd even omschakelen. Na verloop van tijd ging het steeds beter.

Het begin bestond uit brede akkerwegen en was dan ook niet echt indrukwekkend. Stiekem vreesde we dat de volledige route zo zou zijn opgebouwd. Gelukkig kwam daar snel verandering in.

Door het flinke klimmen tegen de wind in zweette ik weer eens als een smeltende gletsjer. Dit had een beslagen bril tot gevolg. In het stuk dat volgde probeerde ik mijn bril te “ontslaan”. Tijdens dit gevecht zag ik een bevroren plas over het hoofd, waarna het ijs brak en mijn achterwiel weg schoof. Een vlugge stuurbeweging zou mij redden. Het mocht echter niet zo zijn, want mijn stuur draaide wel, maar mijn wiel bleef staan. Een smak op de betonnen vloer was het gevolg. Gelukkig viel de schade mee en ik mag blij zijn dat ik niet tijdens een afdaling achter het los zittende stuur ben gekomen.

We vervolgde onze weg, al had wel een groepje Duitsers ons vorbei gefahrrad, was folge was ein technisch absteigen. In mijn ogen de moeilijkste van de dag. Het werd nog moeilijker doordat de Duitsers voor ons gingen stilstaan. Freek wist als een gladde aal er langs te glippen en stuiterde begaafd naar beneden. Ik daar en tegen stond meer te stuntelen met de gladheid. Uiteindelijk wel verder kunnen rijden, maar het was wel jammer.

Na een aardig pittige klim kwamen we aan bij de eerste bevoorrading. Dit bestond uit een ijskoude sinaasappel en sportdrank. De sinaasappel was heerlijk, maar de sportdrank smaakte gewoon naar water. Kennelijk was de siroop al op. Tijdens deze pauze raakte we aan de praat met Jut en Jul. Bij het vertrekken reden ze dan ook een stukje met ons mee.

De bewegwijzering van de route was niet heel goed wat er voor zorgde dat we al een paar keer eerder bijna verkeerd reden. Tijdens een afdaling waren we dan ook ineens Jut en Jul kwijt. We stopte en kwamen tot de conclusie dat we verkeerd zaten, maar weer terug dan maar.

Na dit incident kwamen we bij een mega modderige, gladde, steile, lastige klim. Veel lieden probeerde het niet eens en begonnen al meteen met lopen. Wij, eigenwijs als we zijn gingen vol van start. De kunst is niet tegen een stronk of steen aan te rijden, want als je daar tegen aankomt op die gladde grond, dan sta je stil. Gelukkig konden we alles en iedereen omzeilen. Het werd een zware slag. Voor me zag ik Freek flink ploeteren, wat op mij werkte als een rode lap op een stier. Blijven zitten, en maar stampen. Het zwaarste stuk was bovenaan. Dat was niet zo stijl, maar het was een soort mos/blubber grond, die zo hard tegen werkte dat je bijna stil kwam te staan. Maar eenmaal bijna boven kan dat er ook nog wel bij.

Vervolgens kwamen we Jut en Jul weer tegen. In conclaaf met Jut over het niet waarschuwen van het verkeerd rijden, reden we… jawel… weer verkeerd! Maar weer terug. We hadden een afdaling met koeiepoep gemist. Gelukkig kregen we deze alsnog. Remmen was niet nodig, want je glee toch wel naar beneden. En daar kwamen we “weer” Jut en Jul tegen. Die moeten ook gedacht hebben

Na het dalen is het natuurlijk ook weer klimmen. Tijdens een van de klimmen raakte we aan de praat met mister Bergeijk. Als drietal reden we verder. We waren het over eens dat het een erg mooie tocht was, maar dat de wind het wel erg zwaar maakten.

Onze klimmen werden beloond met nog enkele prachtige afdalingen. Waaronder ook nog enkele technische. Zeker de modder maakte het lastig. Daardoor had je weinig grip, wat vooral onder aan de afdalingen gevaarlijk was.

Tegen het einde begon ook de techniek wat te sputteren. Er hingen immers hele klonten bevroren klei aan de kabels en derailleurs, dat er bijna niet meer geschakeld kon worden. Gelukkig ging het allemaal goed!

Aan het einde kregen we nog een flinke afdaling die eindigde bij de finish. Dat was een mooie afsluiter.

Teven was er ook een afspuit mogelijkheid. Nu ben ik daar geen fan van, maar deze keer, met alle klei vond ik het een goede optie. De boel afgespoten, en toen tot mijn grote verbazing had ik een witte fiets in plaats van een bruine. De fietsen droog gemaakt, ketting eraf gehaald en lekker naar huis.

Het was een geslaagde dag!

Ons eindoordeel:

Met dank aan Marc Dekkers voor de GPS track!

Specialized Gulpen toertocht

Voor Marc zijn activiteit klik hier:

http://connect.garmin.com/activity/26440537